Агар ту инсон бошӣ, он шахсе ки оиди тақдири халқи худ андеша надорад,
инсонаш машумор.
Навойӣ.

Сабр сифати хуб аст, аммо ҳаёт хеле кӯтоҳ аст барои тоқати дурудароз.
Абул Фараҷ.

Меъёр дӯсти табиат буда, нигоҳбони саломатист. Бинобар ин, вақте ки Шумо менӯшед, мехӯред, ҳаракат мекунед ва ҳатто дар мавриди дӯст доштан, меъёрро нигоҳ доред.
Абул Фараҷ.

Боигарии аз ҳама пурқиммат — ақл аст. Мероси аз ҳама пурқиммат — тарбия мебошад. Қашшоқии пасттарин камхирадист.
Алӣ ибни Абӯтолиб.

Дурӯғ рӯҳу танро ба азоби беохир гирифтор месозад.
Руставели.

Хирадманд бо тақдир мубориза мебарад, бехирад аз тақдир нолон аст.
Руставели.

Хислати пирӣ — барги нозук ва гули рангпаридаи ҳаёт аст.
Саъдӣ.

Ҳар лаҳзаи умрро шахсе баҳо дода метавонад, агар худ мубориз бошад.
Делия С. Гусман.

Санъати ғалаба ба даст овардан қобилияти орзу намудан ва амалӣ гардонии онро меноманд.
Хархе А. Лиарага.

Касе ки мубориза мебарад, бохта низ метавонад, вале касе, ки мубориза намебарад, аллакай мағлуб аст.
Ф. Верфель.

Муборизаро шахсе мебарад, ки қарори қатъии ғалабаро дар худ қабул карда бошад.
Л. Н. Толстой.

Барои қавӣ гаштан худро ба зарбаи тақдир доред, то ба худ мувофиқ гардед.
Луций Аней.