Шоир зиндагиро дӯст дошта, инсони зиндадил, бо меҳру муҳаббат ва вафодорро гиромӣ медорад:

Биё ҷоно, мунаввар кун зи рӯят маҷлиси моро,
Ки дар пешат ғазал хонему дар поят сарандозем.
Чу дар даст аст руде хуш, бизан мутриб суруде хуш,
Ки дастафшон ғазал хонему покубон сарандозем.

---

Эй фурӯғи моҳи ҳусн аз рӯи раҳшони Шумо,
Обрӯи хуби аз ҷоҳи занахдони Шумо.

---

Ҳусни моҳрӯёни маҷлис гарчи дил мебурду дин,
Ишқи мо бар лутфи табъу покии ахлоқ буд.

---

Бандаи пири хароботам, ки лутфаш доим аст,
В- арна лутфи шайху зоҳид гоҳ ҳасту гоҳ нест.

---

Мо обрӯи фақру қаноат намебарем,
Бо подшоҳ бигӯ, ки рӯзи муқаррар аст.

Лафзи хуш, сухани зебо ва муомилаи хуби инсониро асоси муваффақиятҳо дида, Ҳофиз мегӯяд:

Ғазал гуфтию дур суфтӣ, биёву хуш бихон Ҳофиз, Ки бар назми ту афшонад фалак иқди Сурайёро.

---

Сухандонию хушхонӣ намеварзанд дар Шероз, Биё, Ҳофиз, ки мо худро ба мулки дигар андозем.

---

Гар мутриби ҳарифон ин порсӣ бихонанд,
Дар рақсу ҳолат орад пирони порсоро.

---

Ба бӯстон рав, ки аз булбул тариқи ишқ гирӣ ёд, Ба маҷлис ой, ки аз Ҳофиз сухан гуфтан биёмӯзӣ.