Айюҳаннос, ҷаҳон ҷои таносонӣ нест,
Марди доно ба ҷаҳон доштан арзонӣ нест.
Хуфтагонро чӣ хабар занзамаи мурғи саҳар,
Ҳайвоонро хабар аз олами инсонӣ нест.
Доруи тарбият аз пири тариқат биситон,
К — одамиро батар аз иллати нодонӣ нест.
Рӯй агар чанд паричеҳраву зебо бошад,
Натавон дид дар оина, ки нуронӣ нест.
Шаби мардони Худо рӯзи ҷаҳонафрӯз аст,
Равшанонро ба ҳақиқат шаби зулмонӣ нест.
Саъдиё, гарчи сухандону масолеҳгӯй,
Ба амал кор барояд, ба сухандонӣ нест.
Ё Раб, аз нест ба хастомадаи сунъи тӯем,
В- он чӣ ҳаст, аз назари илми ту пинҳонӣ нест.

Дар фароварди сухан Саъдӣ ин мавзӯъро чунин анҷом додааст:

Муроди мо насиҳат буду гуфтем,
Ҳаволат бар Худо кардему рафтем.

Аз ин рӯ, дар таърихи афкори адабии башарӣ Саъдӣ аввалин абулахлоқ (падари маънавӣ) эътироф шудааст.