Барои кашфи ин усулҳо мо метавонем ақаллан таҷрибаи мактабҳои маорифпарварони ибтидои қарни гузашта, таҷрибаи беҳтарин муаллимони адабиёти замони Шўравиро ба кор гирем. Махсусияти таълими адабиёти тоҷикро бунёди равишшиносӣ, адабиётшиносӣ ва ахлоқии он ташкил медиҳад.
Бунёди равишшиносии таълими адабиёти тоҷикро нишондодҳои Консепсияи маълумот дар Ҷумҳурии Тоҷикистон, Стандартҳои давлатии таҳсилот, ки ба принсипҳои халқию классикии омўзишу парвариш, ба принсипҳои миллии маънавияту ахлоқ такя мекунад, муайян менамояд. Таърих ва маданияти миллии халқ, адабиёту санъат анъанаҳои омўзгории мардуми мо, ки дар таълимоти насри бадеии таърихӣ, панднома ва ҳаммосаҳо, аз ҷумла, дар ривоят ва қиссаҳо, аз қабили «Авасто», «Дарахти Асурик», «Корномаи Ардашери Бобакон», «Андарзномаи Бузургмеҳри Ҳаким», «Ёдгори Зарирон», «Камила ва Димна», «Тўтинома», «Қобуснома», «Синдбоднома», «Хираднома», «Абўмуслимнома», «Самаки айёр», «Доробнома», «Искандарнома», «Амир Ҳамза», «Гулистон», «Бустон», «Баҳористон», «Бадоеъ-ул-вақоеъ», «Наводир-ул-вақоеъ» ва монанди инҳо инъикос ёфтааст.
Ҳамчунин, осори пурғановати ашъори шоирони адабиёти форсӣ- тоҷикӣ намунаи барҷастаи сарчашмаҳои омўзишу парвариш мебошад. Равиши таълими адабиёти тоҷик ба таҷриба ва мероси фарҳангӣ ва таърихии халқи тоҷик такя мекунад, диққати асосӣ дар омўзиши адабиёт ба фарогирии таҷрибаи суннатии назарӣ ва амалии миллӣ дода мешавад.
Таваҷҷуҳи асосӣ дар ин замина бояд ба махсусияти миллии фан ва таълими он дода шавад, ки пеш аз ҳама, дархури ормонҳои миллӣ бошад. Бо таваҷҷуҳ ба он ки адабиёти тоҷик ҷузъи муҳими барномаи миллии омўзиш аст, таълими он дар фазои фарҳангию таърихии миллӣ хусусияти хос касб мекунад.
Равиши таълими адабиёт ба анъанаҳои миллӣ такя дошта, ҳеҷ гоҳ рў ба гузашта надорад. Чун мактаби миллӣ замонӣ хоҳад буд, ин равиш низ танҳо ба пояи ҳимояи манфиатҳои имрўзаи фарҳангӣ ва иҷтимоии тоҷикон ва робитаҳои гуногунпаҳлуи халқи тоҷик бо фарҳангу адабиёти дигар халқҳо устувор хоҳад буд. Ин равиши таълими адабиёт бояд комилан мусоидат намояд, ки шахс тарбият ва фарҳанги воқеӣ ва асилро биомўзад. Бо мақсади чӣ тавр ва то чӣ ҳад дар зиндагӣ саршор ва баҳраманд шудан худро дар уфуқи кўчаки пиндорҳо ва хостаҳои шахсӣ маҳдуд набояд кард.
Ҷанбаи асоси адабиётшиносии таълими адабиёти тоҷикро дар мактаби миллӣ муносибати таърихӣ ба санадҳо ва ҳодисаҳои адабӣ ташкил медиҳад. Ҳамчунин, таҳия ва тафсири адабиётшиносӣ низ ҷузъи ин равиш буда, дар ин замина усули муқоисавию адабиётшиносӣ низ корбаст мешавад.