Таҳсилоти пешрав ва босамар асоси методологии таълими ин фан қарор гирифта, дар роҳи такмили барномаи таълимӣ ғояи мутамаркази ҷузъиёти алоҳидаи он дар назар гирифта шудааст. Вобаста ба ин мазмуни нави таълим бо ҷустуҷӯи усулҳои нави таълим, дарёфти мундариҷа ва таркиби нави он сахт пайванд аст.
Ҳамчунон ки масъалаи хониши бадеӣ, ташаккули завқу салиқаи адабиётфаҳмии хонанда ва ҷаҳони маънавии ӯ мушкилоти асосии илмӣ ба назар меояд, дар илми методика усулҳои равиши таълиме афзалият пайдо мекунанд, ки ягонагии дарки матни бадеӣ, таҳлилу тафсири амиқи он ва шинохти поэтикаи нависандаву шоирро замонат диҳанд.
Бинобар ин, тасодуф нест, ки дар ҳама давру замон заминаи таркиби бунёдии таълими адабиёт хондан ва омӯзиши асари бадеӣ ва тафсиру таҳлили он шинохта шудааст.
Равиши таълими адабиёт бо мақсади пайдо кардани малакаҳои фардӣ, дарки моҳияти асари бадеӣ ва махсусияти сухани адиб аз синфҳои 1-4 шурӯъ мешавад. Дар синфҳои 5-
9 азхудкунии адабиёт дар заминаи таърихию фарҳангӣ ҷараён гирифта, хонандагон дар синфҳои 10-11 ба дарки санадҳои адабиёт ва санъат муносибати бошуурона ва ҳадафмандонаро равиши фаъолият қарор медиҳанд, ки дар дарси адабиёт ба шакли тафсир ва таҳлили матнҳои адабӣ амалӣ карда мешавад.
Камбудии асосии ҷараёни таълими адабиёт аз он иборат аст, ки ба омӯзиши амалии поэтикаи матни бадеӣ, масъалаи тафсири зебоишинохтии он, ки бояд дар ҳадафҳои асосии таълими адабиёт қарор гирад, чандон аҳамият дода намешавад. Солҳои охир дар вақти таҳияи барномаҳои таълимӣ таваҷҷуҳ ба фарогирии баъзе масъалаҳои поэтика каму беш зоҳир мегардад.