Хулосабарорӣ

Дар бахши гузашта фаҳмидед, ки равшанӣ аҳаммияти аввалиндараҷа дорад. Агар масъала бароятон равшан набошад, эҳтимол мушкили нодурустро ҳал кунед. Ҳамчунин бо усулҳои гуногуне шинос шудед, ки барои тафаккури интиқодӣ ва равшан кардани масъала кумак мекунанд.

Аммо ҳарчанд равшан фаҳмидани масъала хуб аст, танҳо бо фаҳмидан хароҷот пардохт намешавад. Ҳадафи ниҳоӣ ҳалли мушкилотест, ки акнун бароятон равшан шудаанд.

Ҳоло вақти пайдо кардани андешаҳо, роҳҳалҳо ва корҳои иҷрошавандаи марбут ба масъалаатон расидааст.

Ҳалли мушкилот, ба вазъиятҳо эҷодкорона назар кардан ва дар ниҳоят дар бораи онҳо қарор гирифтан — ҳамаи ин ба хулосае расиданро дар бар мегирад, ки нисбат ба масъалаи андешаталаб кадом амалро бояд анҷом дод.

Аз ин рӯ, дар ин бахш муфассал шарҳ медиҳем, ки чӣ гуна маҷмӯи муайяни усулҳои фаҳмишбахш ба ман, шумо ва дигарон барои расидан ба хулосаҳо — яъне роҳҳалҳо ва корҳои иҷрошаванда — кумак мекунад.

Чунон ки хоҳед хонд, ҳама бо як тарзи асосӣ ба хулоса мерасанд, аммо хусусиятҳои шахсияти мо ба ин раванд таъсир мерасонанд. Боварҳо ва арзишҳоямон дар тамоми корҳое, ки анҷом медиҳем, нақш доранд.

Албатта, мо мушкилотро дар танҳоӣ ва ҷудо аз дигарон ҳал намекунем. Мо ин корро ҳамроҳи дигарон анҷом медиҳем — ҳатто агар ҳадафи ягонаамон бовар кунондани онҳо ба қабули назари худ бошад.

Вақте мефаҳмед, ки хулосаҳо чӣ гуна ташаккул меёбанд, метавонед бо истифода аз ҳамин фаҳмиш дигаронро осонтар бовар кунонед ва ба онҳо таъсир расонед.

Дар ин бахш маҳоратҳои тафаккури интиқодиеро меомӯзед, ки барои бовар кунондани дигарон истифода бурдан мумкин аст. Ҳамчунин мавзуъҳоеро баррасӣ мекунем, ба монанди берун аз қолаб фикр кардан ва пайдо кардани андешаҳои эҷодкоронае, ки аз доираи таҷрибаи шахсии шумо фаротар мераванд.

Мо ҳамеша мешунавем, ки фарз кардан бад аст ва набояд саросемавор ба хулоса расид. Ин ибораҳоро муваққатан канор гузоред. Онҳо бисёр гумроҳкунандаанд ва комилан хилофи он чизе мебошанд, ки дар асл ба мо фоида мерасонад.

Аммо дар мавриди фарзияҳо байни фикрронии худкор ва тафаккури интиқодӣ фарқи бисёр калон вуҷуд дорад.

Агар аз тамоми ин бахш танҳо як нуктаро дар хотир нигоҳ доред, он чунин бошад:

Ҳама чиз ба асосҳои хулосабарорӣ вобаста аст!

Дар бобҳои оянда панҷ ҷузъеро муфассал шарҳ медиҳам, ки заминаи аксари хулосаҳоро ташкил медиҳанд:

• далелҳои воқеӣ;
• мушоҳидаҳо;
• таҷрибаҳо;
• боварҳо;
• фарзияҳо.

Бар хилофи бисёре аз усулҳои равшан кардани масъала, ки онҳоро алоҳида истифода бурдан мумкин аст, ин панҷ воситаи хулосабарорӣ дар якҷоягӣ амал мекунанд.

Аввал онҳоро таъриф мекунем, сипас бо мисолҳо ва машқҳо нишон медиҳем, ки чӣ гуна бо ҳам кор мекунанд.