Ахиран, шарик донистани миллати бегона дар истиқрори сулҳ ва ваҳдати миллии тоҷикон, аммо ахирӣ басе сиёсӣ аст ва ин ҷо онро баррасӣ хоҳем кард. Аввалан, дар масъалае, ки ба тоҷикон марбут бошад, дигар миллатро шарик донистан он маъноро дорост, ки тоҷик бидуни дахолати бегона бо ҳам созиш намекунад.
Сониян, муҳимтарин аҳдофи стратегияи давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамон ваҳдати миллӣ ва тавофуқи маданӣ аст, ки бо ибтикор ва саъйю талошҳои Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон роҳандозӣ шудааст. Пас чаро иқдомҳои фиребанда ё худфиребӣ ба шаҳрвандони кишвари муайян таҳмил мешавад?
Ин гуна тамоили низобарангезро бархурди холис номидан чандон қонекунанда нест, яъне дар Аврупо ва Амрико аҳкоми диниро ҷиҳати рушди аносири дунявӣ маҳбус сохтанд, аммо моро барои андешаи дунявӣ маҳкум мекунанду боз мисол меоваранд, ки мисли мо динро аз дунё ҷудо накунед. Бинобар ин, интишори мероси хаттии ниёгон зарурати якум аст, чунки ошноӣ бо муҳтавои он мероси гаронбаҳо моро аз истеъмоли партовҳои маънавии замони постмодерн бозмедорад. Сониян, дарк мекунем, ки босмачӣ аксулинқилобӣ набуд, балки ғоратгареро мемонд, ки ҷавонтуркон онҳоро суйиистифода мекарданд. Илова бар ин, ғизоҳои миллати мо аз унсурҳои бадавӣ орӣ ҳастанд ва ҷараёни баҳамоварии тоҷикон бо раҳбарии Сарвари давлат аз қудратҳои фарҳанги миллии мо шаҳодат медиҳад, чунки дар достони дувоздаҳ рухи “Шоҳнома” Фирдавсӣ тамоили сулҳҷуёнаи эрониёну турониёнро ба унвони “баҳамоварӣ” инъикос кардааст, ки ба ваҳдати миллӣ хеле шабоҳат дорад, яъне ҳар як иқдом дар заминаи арзишҳои фарҳангӣ мисоли хешро дар гузашта соҳиб мебошад ва чунин тавзеҳи арзишҳо дигарбора маҳорати ирсии тоҷиконро дар масоили давлатсозӣ баён мекунад.