месӯхт ва оқибат тоқаташ тоқ шуда, ба сӯйи ҳамсоякишвар, барои дидани маликаи он роҳ пеш гирифт.

Дар ин ҷой тӯйе, ки мислашро кас надидааст, оғоз шуда буд. Паричеҳра бо ҳусну ҷамол ҳамаро мафтуни худ сохтаву меҳмонон ба қадду басту сурати шоҳзода бо ҳавас менигаристанд. Ана дар ҳамин лаҳза маликаи бадкора вориди қаср гардид ва Паричеҳраро зинда дида, аз тарсу ҷаҳл ва рашку ҳасад талхакаф шуда ҷон дод 1

Ин аст сазои бадиву ҳасудӣ, хонандагони арҷманд. Паричеҳра, ки ба касе бадиро раво надида буд, бо шоҳзода, падар ва наздикони худ — ҳафт марди накӯкор ба муроду мақсади худ расиданд.

1 Лучшие волшебние сказки. - Ростов-на-Дону: «Проф-Пресс», 2008. - с. 3-23.