вале ҳафт марди ҷасур ба ин кор розӣ нашуданд. Оқибат шоҳзодаи дилдода ба гиря омад ва ба онҳо гуфт, ки бе Паричеҳра девона мешавад. Дили ҳафт марди меҳнатдӯст ба шоҳзода сӯхт ва тобутро ба ӯ супориданд. Хурсандии шоҳзодаро ҳадду канор набуд. Хизматгорони шоҳзода тобутро бардоштанд ва ба роҳ баромаданд. Ана дар ҳамин вақт хизматгоре пешпо хӯрд ва тобут ба замин афтод. Ғайричашмдошти ҳама даҳони тобут кушода шуд ва аз даруни он Паричеҳраи соҳибҷамол берун шуд ва бо ҳаяҷон гуфт:
– Худоё, ман дар куҷоям?

Шоҳзода зуд назди ӯ ҳозир шуд ва меҳрубонона ҳамаи воқеаро нақл кард ва дар охир изҳори ишқу муҳаббат кард. Паричеҳра низ бо як дидан мафтуни шоҳзода гашта буд. Аз ин рӯ онҳо бо дили лабрез аз шодиву фараҳ раҳораҳ нақшаи тӯйро мекашиданд. Шоҳзода аз хурсандии чӣ тавр ба кишвараш расиданашонро нафаҳмида монд. Бо дастури шоҳ тайёрӣ ба тӯй сар шуд. Ҳамагонро ба тӯй даъват карданд, аз ҷумла маликаи бадкораро аз кишвари ҳамсоя.

Маликаи бадкору ҳасуд ба ин тӯй рафтанӣ набуд, вале ҳодисае фикри ӯро дигар кард. Рӯзе ӯ аз оина бо дили пур пурсид:
– Оина маро дидӣ, мислам зебо шунидӣ?
Оина дарҳол ҷавоб дод:
– Шумо зебо, аммо маликаи кишвари ҳамсоя садчанди шумо зебо.

Бадкора ин ҷавобро дар гӯшаи хаёл ҳам надошт. Ӯ дигарбора аз ҳасад ба худ мепечиду