НЕКӢ ВА БАДӢ
(Афсонаи туркманӣ)

Дар оилаи зану шавҳари ҷавон писаре ба дунё омад. Вай писари ором ва меҳрубон буд. Дар ҳафтсолагии ин писар чунин ҳодисае рӯй дод.

Дар ҳамсоягии онҳо шахсе мезист, ки худтаърифкуниро дӯст медошт. Ӯ доимо такрор мекард: «Дар дунё аз ман донотар касе нест!». Боре ӯ чуқури мекофт ва белаш ба сандуқе расид. Ба атрофаш, ин тарафу он тараф нигоҳ кард, хост, ки сандуқро бикушояд. Вале он кушода намешуд. «Ин сандуқ мумкин аст пур аз тангаву тилло бошад», — гуфта хурсанд шуд таърифхӯҷа. Бо табар қулфи сандуқро шикаст. Сарпӯши сандуқро бардошт, аз он море баромад ва ба гарданаш печид. Фишшос зада, забонашро баровард ва дар лаҳзае дам карду ба мори бузурге табдил ёфт.

— Эй мор, ман туро озод кардам, ба ту некӣ кардам, — илтиҷо мекард таърифхӯҷа, — ту ба некӣ бадӣ карда истодаӣ, мехоҳӣ маро бигазӣ.

— Ба некӣ бадӣ кардан касби ман аст, ба ман инро устодонам омӯзонидаанд, — гуфт мор.

Онҳо дуру дароз баҳс карданд, вале маълум нашуд, ки кадомашон ҳақ ҳасту кӣ ноҳақ. Дар ин лаҳза аз назди онҳо корвоне мегузашт. Таърифхӯҷа аз шутури калонсоле пурсид:

— Эй шутур, оё ба некӣ бадӣ кардан равост?