• Гов парид! – гуфт. Насим дар ғафлат монда, даст бардошт. Нодира ва бозигарони дигар:
• Гов намепарад! – гўён Насимро ба миёнаи давра даъват карданд. Насим дар байн рост истода, мувофиқи шарти бозӣ омодаи рақс шуд.
  Бачаҳо сароиданд. Насим ба рақс даромад:

Чӣ парид? Булбул парид,
Аз шохаҳои гул парид.
Аз чанор лаклак парид,
Навохта думбак парид.
Сўзанак боло парид,
Лаб-лаби ҷўйҳо парид.
Ҳар чӣ қанотдор, парид!
Дур-дуру бисёр парид?

Суруд ба охир расиду Насим ҳам рақсро бас кард ва ба ҷои худ рафта нишаст. Бозӣ аз нав сар шуд.

БОБО-БОБО

Бачагон дар назди Ҷалилино ҷамъ шуданд. Фозил асои бобокалонашро овард. Асоро диданду дар дили ҳама хоҳиши бозии «бобо-бобо» пайдо шуд. Ҷалил шумурак гуфт:
Алон,
Долон
Хурду
Калон,
Лелак,
Шакар,
Гулдур,
Гуп!
Калимаи «гуп»-и шумурак ба кадом бачае расид, ҳамон аз саф мебаромад. Дар охири шумуракгўӣ Халил танҳо монд. Асоро ба дасти вай доданд. Халил асозанон роҳгардии пирамардонро тақлид карда мерафту дигарон аз қафояш.