Шақ-шақи зоғон буд,
Ғорати боғон буд.
Чиқ- чиқи гунҷишкон буд,
Ҳай-ҳайи кампирон буд.

Як хурма панир буд,
Як танўр фатир буд.
Дар як коса дўғ буд,
Ин ҳама дурўғ буд.

БОЗИҲО БАРОИ ИСТИФОДАИ МУРАББИЁН ВА
ОМЎЗГОРОН ДАР МАШҒУЛИЯТ ВА ДАРС
(Ё БЕРУН АЗ ДАРС )

АРҒУНЧАК

Наврўз оғози фасли баҳор , айёми кишту кор аст.
Наврўзро бо шодию нишот пешвоз мегиранд. Ҳар навъ бозиҳо ташкил мекунанд. Дар рўзҳои иди Наврўз калонсолон барои духтарон дар шохҳои дарахтон арғунчак мебанданд. Онҳо навбат ба навбат мепаранд.
Агар дар вақти арғунчакпарӣ нағз ҳаво гиранду аз шохи дарахт нишонае гирифта, ба дугонаҳояшон диҳанд, паи ҳам ду навбат мепаранд.
Арғунчакпарӣ сурудҳои худро дорад. Яке аз инҳо ин аст:
Ҳаво, ҳаводор-е,
Барги сафедор-е.
Уштури қатор-е,
Сандуқи пурбор-е.
Ҳаво, ҳаводор-е,
Барги сафедор-е!

Ё ки ин хел месароянд:
Арғунчаку белинчак,
Ман духтари келинчак.