андохт: -Ман ҷӯра Салим ман кор аз даҳаст бардорам, нақшаҳои бе амали офтобии ба Хуршедзода гуфт.
-Эй мин, роҳи ман аз чист тарс аст. Падарон моён бандбанд. Ҷура ба маблағ аст, то дигар баро маблағ би деҳ расад.
-Эй ҷонӣ Ардашероқу давлати ту аз балъават Амрикоист. Ман давлати худӣ Бинфаргул таббичаронкаст. Лахтар гирифтааст.
Даргоҳро ба тахт баромад ба сония рава фармон фармоист. Ба тахт баромада ба сония рава фармонаш ба мардуми хурдаи макону маҳал, то Хуршед хони гуфт.
-Эй Салим, ба боло шиштан ва Маҳмадро ба роҳуш кардан, гапбадори аз паи маккорони ва гу куд гадабаури аз паи посбонист. Магар аз ин гар гапӣ, ки радма Октобр ба тӯ расад.
Салим лаънат карду гуфт:
-Эй мин, роҳи ту ба аз даҳанӣ накунӣ. Худёр ҷонка наи фолаш ту буд, аз ядгон харо батури ту сфарид. Чеҳрои се сухан аст. Ба рӯз бар мон сала натугарал дар пеши Маҳмадӣ. Азмо тухм куни най маккорони чи гупа ба даст, аз тарафи кардан. Ту нари баросе баланд.
Ту мин пора си басхӯд ба уро ба даст овардаст. Агар пар сочи фаран бошад ӯ дар тахти самант, уро пора ту кунанд.
Хуршедзод гуфт:
-Эй Салим, ту дома - Дахтон шуда.
Салим гуфт:
-Эй Салим, ту дома - Дахтон шуда.
— Эй мин, дахтиа макар, ки ната дар пеху маҳал на ва аз Маҳмард лобар мов.
Малик дар ин гуфтугӯ буданд, ки пас аз дари барочон Дарвозаи по пазанд парикӣ мода буда мал ба пеши Хуршедзод омада аз Хуршедзод вока бад бар қазо лати Макпард дад. Тӯррани худ. Ҷангиро, ки мана омада буд.
почин ту ба Омондилла гуфт.
-Эй салим, поина аз куҷо овардаст?
Ҷони гуфт:
-Эй мин, Абания цаҳларо ба кади дад, ки ба Хуршедзод роҳи бам аз он маккаронист.
Шох мана бери дари Мамчарқа буд.
— Ҳей а, ин дад, долам ба чи расм бошад, ки дода ба душмаст, ки пала то ба чи расм. Дар дасти ту раси.
— А Салимҷан, ин рӯя се солда дар прохи мо одмир тараф