каса мекард, ки ба боргоҳ омад. Гапҳои пичир-пичир...
— Ҳар дарӣ боргоҳ омадӣ, ча маро гуфт...
— Биравӣ, бо шаҳро гӯй, ки Таброҳ истодааст ва ангуштурмаву нома истода!
Хӯҷаб гуфт:
— Э, пӣхлатон, шоҳ хуфтааст, натавонам ӯро бедор кардан.
Гуфт:
— Шаҳрои пеши шоҳ аст, нома бидиҳӣ, ки дар чай мони куд нест.
Гуфт:
— Ӯ ки бедор лоб аст.
Гӯйрон омашт. Рӯзафзун пурсид, ки
— Таброҳ ба чӣ кор омадааст?
Он мард гуфт:
— Ангуштурма шоҳ мехоҳад.
Гуфт:
— Ба чӣ кор? Ман...
Гуфт:
— Бо Дубулғандара меравад, ки баҳлитиро биёвад.
Рӯзафзун боз аз хабарҳо омад. Ду бор ба коре баромад.
Бурод, ки баҳлитиро аз берун талакаи оварданд.
...Чу бурд, то боргоҳ кало шуд. Рӯзафзун бархост ва ба ҳайма шуд. Пас, аз боргоҳ якте барканд ва густох дарк боргоҳ омад, аз баҳри он ки дорист, ки бекушоча дар пеши муъсир аст. Пай бар тахт омад ва камару ангуштарӣ баргирифт ва боз шаробхона омад ва гуфт: «Соато бейсоти ва саҳаргаҳ биравем» — Ни бигуфт ва сар ниҳод.
Аз он ҷониб Шаҳча, чун Рӯзафзун бирафт, гуфт:
— Рӯзафзун мардкона аст, аммо дар ишни дуйнист нахор мард набояд, ки хатог афтал.
Самақ бархост ва думболан пай боёмад ва он корда, ки пай мекард, монад ва офарич мехонд. Чун, ба гуфт, гуфт: «Бо ӯ дастбошӣ гӯҷам».— Пеши Рӯзафзун омад ва чуволт дид, ки камоҳ-карон буд, то ӯҳасе гумон набарад. Самақ камар аз куҷо баровард ва ба шайбон даромад ва сари гӯсфанде фармуд ва чон он ниҳод ва рӯ ба дашкаргоҳ накадан гирифт. Биймад ва ангуштери пез аз дасти Рӯзафоун бедаркучу бирафт.

---

1. Дастбошӣ — бойи ва ҳалку мӯйӣ.