АДАБИЁТ 1. Валӣ Самад. Достони ситораи саҳарӣ // Садои Шарқ. 1985, № 7, с.109.
2. Ғаффорова Умеда. Олими муқтадир ва адиби чирадаст. // Оинаи пажӯҳишгоҳ, фаслномаи илмӣ – адабӣ. №1 [1], 2019, с. 242-247.
3. Комил Бекзода – «Гурез аз Хайём». Душанбе – 2002, с.20-21.
4. Муртазо Зайниддинов. Ривояти хотирангез аз адиби навҷӯ // Рӯдакӣ фаслномаи адабӣ - фарҳангии Ройзании фарҳангии Ҷумҳурии Исломии Эрон дар Тоҷикистон. – 2009. - №23 – соли дахум тобистон. – с. 79-93.
5. Муҳриддин Низомӣ. Дурахши ситорае дар тирашаб / «Адабиёт ва санъат». 15-уми марти соли 2018; 6. Расул Ҳодизода. Ситорае дар тирашаб, - Душанбе: «Ирфон», 1983, 444 с.
7. Раҷаб Амонов. Ҷавоб ба «Мактуби кушод»-и Расул Ҳодизода ё андешаҳо оид ба роману романнависӣ. // «Адабиёт ва санъат», 21-уми январи соли 1988; 8. Савельев П.С. Бухара в 1855 г. СПб., 1836, с.26.
9. Халфин Н.А. Россия и ханства Средней Азии (Первая половина XIX века) - М., 1974, с.10-47.

Аслиддин ҚАМАРЗОДА
(Самарқанд)

САМАРҚАНД АЗ НАЗАРИ АДИБИ ТАЪРИХНИГОР

Дар таърифи Самарқанд дар асру замонҳои гуногун аз ҷониби шоирон шеъру мадҳияҳои бисёре суруда шуда, Самарқандро чун «Сайқали рӯи замин», «Рими Шарқ» ситоиш карда, «Гаҳвораи тамаддуни Шарқ»-аш