3. Парвариши намояндагони доираҳои адабии дигар. Чунончи Рӯкӣ, Валволӣҷӣ, Ҷавҳарии Заргари Бухорой, Муаййидии Насафӣ, Муайяди Меҳнай, Нурии Нишопурӣ, Хоҷагии Ҳиротӣ, Муҳсини Шервонӣ, Садриддини Айнии Бухорой ва дигарон маҳз дар муҳити адабии Самарқанд зиндагӣ ва эҷод намудаанд.

4. Интиқоли таҷрибаҳои адабӣ ва назарии хеш ба доираҳои адабии дигар, Низомии Арӯзӣ, Муиззӣ, Фитрати Зардӯз, Ашрафӣ, Баҳоуддини Карим, Муаййидии Насафӣ, Ҳаким Рӯҳонӣ ва дигарон, ки ҳамчун адиб дар муҳити адабии Самарқанд ба воя расиданд, баъдан дар Хуросон дар дарборҳои Султон Санҷар ва Ғазнавиён ба фаъолияти эҷодӣ давом додаанд ва ба ҳамин восита ба намояндагони доираҳои адабии мазкур таъсиргузор буданд.

5. Сафарҳо ва ҳиҷрати намояндагони доираҳои адабии дигар ба Самарқанд ва диду боздидҳои онҳо бо аҳли адаб ва илми он монандӣ сафарҳои Абдураҳмони Ҷомӣ, ҳиҷрати Зайниддини Восифӣ, Камолиддини Биной, ду соли зиндагӣ ва таҳсили Шамсиддини Шоҳин ва дигарон.

Таҳлилу тадқиқи раванди таҳаввул ва инкишофи адабиёти форсии тоҷикӣ пас аз замони устод Рӯдакӣ ва ҳамасронаш дар асрҳои минбаъда нишон дод, ки нақши Самарқанд ҳамоно мисли пешина муассир боқӣ мондааст. «Чаҳор мақола»-и Низомии Арӯзӣ ва «Синбоднома»-и Муҳаммади Заҳирӣ дар наср, девонҳои Муиззӣ, Рашидӣ, Сӯзанӣ, Алии Шатранҷӣ, Шиҳоби Муаййидии Насафӣ, Наҷҷорӣ, Ашрафӣ ва Асилиддин дар шеър, «Канзулгароиб»-и Маншурӣ ва «Зиннатнома»-и Рашидӣ дар улуми адабӣ гувоҳи равшани он аст, ки зодагони Самарқанд дар асрҳои XI-XII ҳам пешсаф буданд.