хотироти ӯро бояд ба чоп расонем. Зеро ин як гӯшаи равшани таърихи маданияти тоҷикон аст, чунон ки худи Зеҳнӣ аламбардори як гӯшаи таърихи тамаддуни мо ба шумор меравад. Ҳатман ёдгории ӯро барқарор кардан лозим аст». [29, с.28].

Дар ҳақиқат, замоне фаро расидааст, ки дафтари хотироти Т. Зеҳнӣ таҳия шавад ва ба аҳли ҷомеа пешкаш гардад.

Ҳамин тариқ, Т. Зеҳнӣ шахси соҳибдил, донишманди бисёрфан ва инсони наҷибе буд. Хидматҳои ӯ, хосатан дар бахши назмшиносӣ, илми бадеъ, арӯзи тоҷикӣ ва шеъру шоирӣ беназир аст. Ӯ яке аз донандагони мумтози луғат ва адабиёти классикии форсии тоҷикӣ буд. Т. Зеҳнӣ шеърро хеле самимиву саҳли мумтанеъ мегуфт. Бояд инро низ гуфт, ки саҳми эшон дар соҳаи фарҳангнигорӣ хеле бузург аст. Т. Зеҳнӣ яке аз муаллифони асосии фарҳанги дуҷилдаи забони тоҷикӣ мебошад.

Т. Зеҳнӣ иштирокчии фаъоли дар қатори зиёиёни тоҷики солҳои оғоз ва шиддати инқилоби мадании мубоҳисаҳо дар гирди пойдор гардонидани забони адабии тоҷик ва содаю оммафаҳм кардани он, ҷорӣ намудани алифбои нави тоҷикӣ, такмилу эътирофи вазни шеъри тоҷик, муаллифу мураттиби чандин ва нахустин китобу дастурҳо барои мактабҳои ибтидоӣ, миёна ва донишгоҳҳо, ба монандӣ «Омӯзиш» (1928), «Сарфу наҳви тоҷикӣ» (1930), «Санъати сухан» (1967, 1978), «Суханварони сайқали рӯйи замин» (1973), яке аз мураттибони китобҳои «Намунаҳои адабиёти тоҷик», «Фарҳанги забони тоҷикӣ» (дар ду ҷилд), мутарҷими моҳири осори классикони рус ва дигар халқҳои собиқ Иттифоқи Шӯравӣ мебошад.

Солҳо мегузаранд, бисёр чизҳо аз ёдҳо зудуда мешаванд, аммо инсонҳое, ки кори нек кардаанду аз худ