Усмонҷон Каримов ва ман исмитоне (ё: имтиҳоне - шарти муҳаррир: танҳо ислоҳи ҳарфҳо) аз сар гузарондем ва пас аз як сол расман ба сектори таърихи адабиёти форсу тоҷики Р. Ҳодизода ба кор қабул шудем. Чун маълум аст, баъдтар У. Каримов рисолаи докторӣ ҳимоя кард, профессор шуд. Дар ин ҷо ман мехоҳам як хислати неки муаллимро қайд кунам: дар ӯ заррае маҳалгароӣ набуд, дар сектори мо одамон аз минтақаҳои гуногун кор мекарданд: У. Каримов аз Қасансойи вилояти Фарғона, Қ. Чиллаев аз Кӯлоб, ман аз Бухоро, И. Ҳидоятов аз Сариосиё, М. Ҷалилова аз Душанбе буданд, танҳо ду нафар Самарқандро намояндагӣ мекарданд: С. Саъдиев ва Т. Шаҳобов, ки зодгоҳи Р. Ҳодизода буд.

Барои муаллим қобилият ва меҳнатдӯстии инсон муҳим буд. Вақте ки ман муаллиматро ба ёд меорам, пеши назари ман симои олими доираи фарохи ҷаҳонбинидор ҷилвагар мешавад. Муаллим забони арабиро аъло медонист, ками касон медонистанд, ки ӯ забони фаронсавиро низ хуб медонист. Ба дониши муфассали ӯ аз адабиёти ғарбӣ ва русӣ танҳо ҳайрон шудан мумкин буд. Ва ӯ моро низ таълим медод, ки дар доираи танҳои як таърихи адабиёти форсу тоҷик маҳдуд нашавем, балки дар дохили он таърихи асрҳои гуногунро хуб донем. Масалан, ба ман, ки асосан оид ба таърихи адабиёти асри XIX кор мекардам, лозим омад, ки бар болои таҳқиқи мавзӯъҳои таърихи адабиёти асрҳои дигар, масалан, асри XVII кор кунам.

Мсоли равшани гуфтаҳои боло метавонад феҳристи корҳои муаллим бошад: «Сарчашмаҳо барои омӯзиши адабиёти тоҷики нимаи дуюми асри XIX», силсилаи корҳои марбут ба ҳаёт ва эҷодиёти равшанфикри барҷастаи тоҷики асри XIX Аҳмади Дониш, матни илмию интиқодии осори Абуабдулло Рӯдакӣ (асри Х), осори марбут ба эҷодиёти Ҷалолиддини Румӣ (асри XII),