Соҳаи авиасия ба рушди соҳаҳои алоқаманди иқтисодиёт таъсири назаррас расонида, ба ҷаҳиши сифати соҳаҳои гуногунҷанбаи соҳаи хизматрасонӣ мусоидат мекунад. Ва аз ҳама муҳимаш он аст, ки дар соҳа мутахассисони баландихтисос фаъолият доранд, ки ин имкон медиҳад он доимо рушд ва такмил ёфта, ба натиҷаҳои назаррас ноил гардад.

Аз даврони қадим одамон чун парранда озод парвоз карданро орзу мекарданд ва кашфи фазои ҳавоию фатҳи кайҳон, бешубҳа, бузургтарин дастовард мебошад. Дар асри бист ин амал ба арши аълои худ баромад ва одам то ба Моҳ расид.

Дар таърихи башарият халқ ё қавме нест, ки дар қиссаву ривоят ва устураву афсонаҳои худ парвози инсонро бо василае аз як нуқта ба нуқтаи дигар тасвир ва ин ҳаваси ширинро пайваста талқин накарда бошад.

Ҷинҳову малоикаҳое, ки одамро ба болоҳову дуриҳо мебаранд, гилеми паррону симурғ, сеҳру дуоҳои авлиёву анбиё, қаромоти Худо ва албатта, Дедалу Икар ва ғайраву ҳоказо дар тасаввури инсон ҳамин чизро ҷой кардаанд, ки чун аввалин дастоварди инсон дар роҳи фатҳи само арзёбӣ мешавад.

Сарчашмаҳои таърихӣ шаҳодат медиҳанд, ки ҳанӯз