Дар санъати менеҷмент мавқеи асосиро қонунҳои идоракуние мегиранд, ки рафтори роҳбарӣ ном дошта, ҳанӯз дар ҳазорсолаи сеюм мақоми муҳимро касб намуда буд.

Пайдоиши ташкилотҳои калони байналхалқӣ дар аксари мамолики ҷаҳон, аз он ҷумла дар Тоҷикистон низ, дар шароити глобализатсияи амиқи иқтисодӣ маҷбур месозад, ки аз баъзе урфу одатҳои инкишофнаёфта ва хислатҳои хеш даст кашида, фаъолият намоем.

Ба аксари шахсиятҳои сиёсӣ, олимон, донишмандон ва роҳбарони ташкилоту муассисаҳо маълум аст, ки хоҳу нохоҳ барои ҳамкорӣ намудан ба роҳбарони ташкилотҳои дигар давлатҳо, мо аз баъзе хислатҳои хеш даст кашида, ба меъёри муайян розӣ мешавем, яъне қоидаҳои кориро қабул менамоем.

Этикети корӣ ақл буда, асосашро меъёрҳои ахлоқӣ ва мақсадашро рафторҳои оддии инсонӣ ташкил медиҳад.

Этикаи корӣ бояд хеле содда буда, озодии фаъолиятро таъмин намуда, дорои меъёрҳои умумибашарӣ бошад, ки ба иззати нафси касе таъсири манфӣ надошта бошад. Дар бораи асосҳои этикаи роҳбарӣ мо дар қисми аввали ҳамин китоб гуфта гузаштаем. Барои он ки ба меъёрҳои этикети корӣ пурра ҷавобгӯ бошед, аз худатон шурӯъ карда, малакаи дониши хешро баланд бардоред, бонизом ва хирадманд бошед, яъне тарбия пойдевори этикет буда, аз овони кӯдакӣ ташаккул меёбад.

Шахсият ва соҳибкорони замони нав бисёртар ба усули рафтор, суханронӣ, либоспӯшӣ, хӯрокхӯрӣ ва дониш, ки қисме аз нишондиҳандаҳои этикети корӣ мебошанд, диққат медиҳанд. Дар этикети корӣ муносибатҳои гендерӣ низ фарқкунанда мебошанд, яъне дар сурати зан будани ҳамкори шумо, талаботҳои этикет фарқ мекунанд.

Шуурнокии фардӣ ва ҷамъиятиро ҳамон вақт солим ҳисобидан мумкин аст, агар воқеияти ҷамъиятиро ифода карда тавонад ва ба дигаргуниҳо тобовар бошад.

Ҷаҳонбинии одамон қисми асосии инкишофи босубботи шуурнокӣ буда,
системаи мафҳумҳо, тасаввур, ақида, қоидаҳои этикӣ, асоси рафтору гуфторро
дар бар мегиранд, ки дар натиҷаи тарбия пайдо гашта, тамоми умр ташаккул
меёбанд. Ташаккули ҷаҳонбинӣ ҷараёни интуитивӣ буда, равандҳои асосӣ ва