1. Ҳар як масоил вақту соати ҳалли худро доранд. Бинобар ин агар масъала саривақт ҳалли худро наёбад, оқибати он қадар хуб надошта, эҳтимол ба зиддияти калон табдил ёфтан дорад, ки он гоҳ ҳатто хароҷотҳои калон ния авӯҳдаи ҳалли он намебарояд.

2. Вобаста ба шароит ва муҳимияти масоил мо метавонем қоидаи қисман, ё худ пайдарпай ҳал намудани масоилро истифода барем, ки ин ҳам самараноқ мебошад.

3. Ҷараёни ҳалли масоил имкони алоқаи баръаксро пайдо месозад, ки маҳз тавассути он менеҷер аз ҳолати ҳақиқии масоил хабардор мегардад.

4. Доимо ҳаракат намоед, ки дастгирии тарафҳои манфиатдорро дар роҳи ҳалли бевоситаи масоил муваффақ гардед.

5. Системаи мониторинги мустаҳкаме созед, ки на фақат самаранокии кӯтоҳмуддат, балки самаранокии дарозмуддатро низ таъмин намояд.

Бояд қайд кард, ки аксари роҳбарони таҷрибадор ҳалли масоилро на аз рӯи дарки он, балки аз рӯи нишондиҳандаҳои таҳлилӣ баҳо дода, на ҳама вақт меъёрҳои онро риоя менамоянд. Аксар маврид чунин ҳолатҳо мешавад, ки баъзе менеҷерон қадамҳои ғайримуқаррарӣ низ мегузоранд, чунки санъати менеҷмент доимо дар инкишоф буда, навовариро талаб менамояд. Бинобар ин, дар ин бахш низ менеҷерон маҷбуранд, ки доимо доир ба ҳалли масоили ташкилот дониши худро сайқал дода, дараҷаи дониши касбиашонро баланд бардоранд, то тавонанд роҳҳои ҳалли масоилро пешниҳод намуда, истифода баранд. Ҳолатҳои роҳбарӣ ва таҷрибаи ҳаётӣ номуайянӣ ва мушкилиҳои зиёди худро дорад, ки ҳатто менеҷерони касбӣ низ аз ӯҳдаи ҳалли масоил ба пуррагӣ баромада наметавонанд.

Аз нигоҳи мо як қатор сабабҳое вуҷуд доранд, ки ҳалли таҳлилии масоил ғайрисамаранок мегардад.

1. Хатоҳо дар дарки масоил

дарки масоил доимо пурра омӯхта намешавад;

муносибати беғаразонаи менеҷерон ба тарафҳои манфиатдор;

На ҳама вақт масъала кушода аст, яъне қувваҳои берунае ҳастанд, ки сабаби сарбастагии масъалаҳо мегарданд.

Масоилро аксар маврид аз сабаб фарқ намекунанд;