Возеҳан, пажӯҳишҳои тадқиқотӣ нишон медиҳад, ки шогирдон дар ин марҳила ба омӯзиши фанҳои гуногун рӯ ба рӯ шуда, бо устодони ҳар як фан дар алоҳидагӣ муносибат намуданро бадриҷ ёд мегиранд. Афкору мулоҳизаронии устодони фаннӣ, ки мизоҷу хӯи онҳо бо ҳам созгор нест ва шеваи дарсгузариашон низ мухталиф мебошад, ногузир таҳаввулоти амиқ дар пиндору рафтори шогирдон мегузорад. Гумони ғолиб он аст, ки насли наврас ба камҳавсалагиву фориғболии афзун ба атроф назар меандозанд ва аз ин бефарқиву масъулиятшиносии онҳо дар пайраҳаи ноҳамвор раҳгум мезананд.

Дар зимн вазифаи сангин бар дӯши устодон вогузор мешавад ва онҳо бо эҳтиёткории нозуку хоса бо шогирдон фаъолият бурданро пеш мегузоранд. Зеро шогирдони густоху саркаш, ки дар баробари устоди худ бо беназокативу беэҳтиромӣ ва шӯхиҳои ноҷояшон нохун ба асаби ӯ задаю бо ин кирдори номатлубашон мавриди накӯҳиш (накӯҳиш) қарор мегиранд. Аз ин рӯ, омӯзгорро лозим меояд, ки дар тарбияи ахлоқиву маърифатии шогирдон роҳу равишҳои судбахшро пайгирӣ намуда, дар ин самт шоистатарин малакаву маҳорати кордониро ба ҷилва андозад. Барои ба ин мақсад ноил гаржидан омӯзгор бояд хонандагонро бо шефтагиву алокамандӣ ба худ ҷалб намуда, ба онҳо бо суханони сеҳрноки хеш таъсир расонида тавонад.

Зеро сухан созгортарин ва муваффақтарин василаи тарбиятӣ буда, бо истифода аз он метавон ба хулқу атвори наврасон таъсири мусбат расонд. Наврасон лутфу иноят ва шунидани алфози пурмалоҳатро аз омӯзгорону калонсолон ҳамалаҳза интизор мешаванд. Туфайли фаҳму дарк намудани суханони ҳикматомезу ҳикматомӯз дар тафаккури шогирдон тағйиротҳои мантиқӣ ба амал меояд. Онҳо барои қабули арзишҳои волои маънавӣ ва равишҳои мустақими тарбиятӣ ҷалб мешаванд. Аз ин нуктаи назар, омӯзгоронро лозим меояд, ки аз гуфтани алфози нохушоянд ва қабеҳ парҳез намоянд ва дар баробари ин нагузоранд, ки наврасон ҳам калимаву ибораҳои қабеҳмазмунро ба забон оранд. Гоҳе