Маҳз барои ҳамин ҳам дар идоракунии ҳайат ва захираҳои инсонӣ диққати бештар ба сифатҳои пешвоии менеҷерони тамоми табақаҳо дода мешавад, чунки гурӯҳ, ё корхона пешворо талаб менамояд.

Сифатҳои пешвоиро, ки бояд менеҷерон дорои он бошанд, ба гурӯҳҳои зерин ҷудо намудан мувофиқи мақсад мебошад.

1. Қобилияти асосноккунии мусбин образи «гурӯҳ», ё масоиле, ки вобаста ба он пайдо шудааст:
   ❖ нақши мусбат, дар шакли тарҳи концептуалӣ;
   ❖ исбот карда тавонистани мақсаднокии нуқтаи назари пешниҳодшуда ва имкони иҷрои он;
   ❖ қобилияти пешниҳоди роҳҳои аниқи ба мақсад расидан.

2. Боварӣ ба одамоне, ки малакаи дониши баланд доранд ва тайёр ҳастанд, ки боз дониши нави зарурӣ гиранд:
   ❖ боварӣ ба одамон (ҳайат);
   ❖ ҳавасманд сохтани одамон;
   ❖ қобилияти гирифтани боварии ҳайат.

3. Ҷонфидо будан ба ташкилот:
   ❖ ташкилот - корхона барои коргар на танҳо ҷои кор, балки хонаи дуюм аст;
   ❖ ягонагӣ дар гурӯҳ - «оила» (ҳамчун кӯдакон);
   ❖ он чизе, ки коргарон барои беҳтаршавии зиндагӣ аз ташкилот мегиранд.

4. Мақсаднокии хислат:
   ❖ боварӣ ба сухан;
   ❖ ба меъёрҳои умумиинсонӣ такя кардан;
   ❖ ягонагии арзишҳо дар шакли мақсад ва воситаҳои ба он расидан.

5. Мақсади бадхоҳӣ надоштан:
   ❖ хизмат ба одамон;
   ❖ мансабпарастии кӯр-кӯрона набурдан;
   ❖ истифодаи бошууронаи манфиатҳои шахсӣ.