Оҳ, ин мансаб! Бузургворе беҳуда нагуфтааст, ки агар одамро хубтар шинохтан хоҳӣ, ба ў мансаб бидеҳ!...
Хубаш, шаф-шаф нагуфта, шафтолуи гапро гўям.
Ў сарвари яке аз корхонаҳои азим буд. Ман бо он коргоҳ ҳини рўзноманигор буданам борҳо рафта, навиштаҳои зиёдро ба табъ расондам. Вале вай он вақт роҳбар не, ҳамааш шуда устои смена буд. Боре ба тўҳмате печида шуд, қариб буд, ки аз болояш парвандаи ҷиноӣ кушоянд. Рўзгору фаъолияти кориашро хуб омўхта ба қавле мўйро аз хамир чудо карда очерке навиштам.
Ҳамон очерк сабаб шуду аз бори тўҳмат халос ва обрўву эътибораш бештар гашт.
Ва ниҳоят баъди даҳ сол мо боз ба ҳам рў ба рў омадем. Бо амри тақдир ману ў дар яке аз ташкилотҳои баобрўй ба ҳайси намояндагӣ аз мардуми ду маҳал шомил шудем. Дар муҳокима ва ҳаллу фасли бисёр масоили мубрам ширкати якҷоя доштем ва бисёр вақт нуқтаи назарамон ба ҳам мувофиқ меомад. Ҳини мулоқотҳои танҳо, алалхусус сарии як пиёла чой ў борҳо мегуфт:
«Бародар, агар рухсатӣ бароед, зану бачаҳоро гирифта ба тарафи мо биёед. Шукр, ки бўстонсарои хуби чор кас ҳавас мекардагӣ дорем. Дар соҳили рўди Сайҳун, боду ҳавояш тоза. Ду-се ҳафта баҳузур дам гирифта асабҳоро ором карда бо неруи тоза бармегардед».
Ва дар як тобистон, вақте ки ҳаво дар марказ гарму токатфарсо буд, ман рухсатӣ гирифта ба назди дўстам рафтам, албатта бе зану фарзанд. Андешаи «ба як пуф маҳтал будааст, худаш кам буд, ки боз...» нагузошт, ки ин корро ба худ раво бинам.
Вай маро хуш истиқбол гирифт. Гилагузорӣ кард, ки зану бачаҳоро наовардам. Гуфтам, ки насиб бошад, дафъаи дигар. Дар бустонсаро беҳтарин ҳуҷраро, ки рў ба рўи дарё буд, бароям ҷудо кард. Чанд рўзе, ки он ҷо мусофират доштам, саҳару нисфирўзӣ, бегоҳӣ ҳамроҳам буд, меҳмондорию меҳмоннавозиро ба дараҷаи олӣ ба ҷо овард. «Бародар» ва баъзан «муаллим» гўён лутфу меҳрубонӣ ва навозиш мекард ва зиқ шудан намемонд.
Ба ростӣ, каме дар ҳиҷолат мондам. Ман, як қаламкаши оддӣ, ин гуна лутфу эҳсон ва меҳрубониро чӣ тавр мегардонда бошам?
Ҳарчанд, ки борҳо «Бародар, узр, ки шуморо хеле бесаранҷом кардам, ташвиш накашед» гўям ҳам, вале вай бо табассум мегуфт: «Ташвиш куҷо, ако. Меҳмон атои худост, рисқаш аз пасаш кашола шуда меояд».