Вақте дар хусуси хатар андешид, ки аллакай дер шуда буд.
Дер шуд, – аз дил гузаронд ва бо зарда дод зад: – Мон, дер шавад!
Баъди тақрибан бист километр ба худ омад. Аз беандешагии хеш ҳайрон шуд, бо таассуф сар ҷумбонд ва пас, чун пештара, оҳиставу боэҳтиёт роҳро идома дод.
Зимистон ҳам, чун инсон, яксон нест. Гоҳе якчанд ба мавҷудот фурсати нафасросткунӣ медиҳаду худ қувва ҷамъ намуда, шабонгоҳ чунон сармое пеш меорад, ки кўҳу камар ва долу дарахт, аз ҷумла ана он арчаякеро, ки ғубори барфро аз саропояш афшонда, дастакони сабзи шохаҳояшро ҷониби Муродалӣ меҷунбонад, дар панҷаи яхии хеш мефишорад.
Алам фурў нишаст ва ў акнун хунсардона андеша меронд.
Воқеан ҳам дигар ин қадар роҳро тай карда, ба чарогоҳи рамаи Ҳаитбой омаданаш маъние надорад. Дар ҳақиқат дер шуд ва чӣ суд аз азоб додани худу дигарон? Ҳаитбой беш аз вай ҷавонмардона рафтор кард, имкон дод, ки вохўрад, рози дил кунанд ва ба қароре биёянд. Воқеан ҷавонмардона буд рафтори Ҳаитбой – на доду фарёд карду на саҳнаҳои рашку тоб орост. Аз афти кор қисмат ҳатто дар ҳолатҳое ҳам, ки аз нигоҳи мо нисбати касе ноодил аст, хато намекунад. Солҳои сипаришуда нишон доданд, ки Ҳаитбой сазовори эҳтиром аст…
Андешаашро аз сар гузаронд Муродаливу ўро…
Ҳаитбойро… пеши рў дид. Диду ба чашмони хеш бовар накард.
Рўъё будагист, гуфт. Вақте ки оиди касе ин қадар меандешӣ, худашро ҳам дар ин роҳи пурпечутоби кўҳсор рўбарў диданат аҷаб нест. Зери нури малакутии шомгоҳон аз ин ҳам бешашро интизор шудан мумкин аст…
Воқеан ҳам Ҳаитбой рўбарўяш меомад. Муродалӣ ҷеҳраи ўро дар паси шишаи пеши «Нива»-и сабзи сиёҳтоб аён медид. Чашмони танг, мўйлабҳои овезон, телпаки зарди суғуриаш басо ошно будандаш. Онҳо дар ҳамон дуроҳае вохўрданд, ки якаш ба домани кўҳ мебурд. Ҳарчанд ки хеле кўтоҳ буд зимистон, ҳатто ҷасуртаринҳо ҷуръат намекарданд, ки бо он бираванд.
Ҳаитбой низ ин вохўриро бо рақиби деринаш интизор набуд.
Ў вақти барои кино нишон додан, афсона гуфтан ва бозгашти Муродалӣ зарурро ҳисоб карда буд ва мувофиқи он рақибаш ин лаҳза бояд дар роҳи рости ноҳия мешитофт. Бояд онҳо дар сели мошинҳои ду ҷониб шитобон вомехўрданд ва ё шояд якдигарро пай ҳам намебурданд.