– Чӣ хел гап, оча?
– Баъд, баъд мегўям.
– Дар ин ҷо гуфта намешавад?
– Не, баъдтар мегўям.
– Не, то нагўӣ, як бурда нон ба даҳан намебарам.
– Хайр, гўш кун. Чоята ки хўрдӣ, рафта аката ин ҷо меорӣ.
– Тинҷӣ ҳаст, оча?
– Бисёр савол нате.
– Росташа пурсида истодаам. Ё ягон васият доред?
– Ҳоло барои васият фурсат аст. Ман дигар гап дорам. Ба ҳамаатон.
– Хайр, намешавад, ки бо телефон хабар кунем.
– Ҳе, соддае. Агар телефонаш кор мекард, ҳоҷати туро ба хонаи ў фиристодан набуд. Як рўз кор кунад, даҳ рўз не. Кор кунад ҳам, телефон карда наметавонӣ, ҳама аралашу баралаш, хонаи замбўр барин.
– Хуб, оча. Аз шумо як ишорат, аз мо ба сар давидан. Лекин агар пурсанд, ки чаро саҳар қати ба очаҷонам лозим шудаем, чӣ ҷавоб гўям?
– Ҳеҷ чиз нагўй. Шишта бошӣ, хез гўй, хеста бошӣ ба роҳ баро гўй.
– Оҳ, оча. Расо воҳима кардӣ-ку. Хайр, илтимос, нўги гапро кушо. Ба ягон кас намегўям.
– Не, ман даҳони бефаровези туро хуб медонам. Дар даҳонат гап намеистад. Дар ягон ҷо зуд лақида мемонӣ.
– Хайр, майлаш, ихтиёрат, оча. Нагўӣ, нагўй. Ман ҳам гап дорам. Шояд аз гапи ту ҷиддитар бошад.
– Медонам, медонам гапи ҷиддии туро. Боз ягон масхарабозии дигар будагист.
– Не, оча, масхарабозӣ не, ин дафъа ҷиддӣ. Шояд аз гапи баҷоии шумо дида ҷиддитар бошад.
– Хўш, канӣ шунавем.
– Не, намегўям.
– Нагўӣ, нагўй. Мурдам акнун барои гапи ҷиддии ту!
– Шумо нагуфтед, ман ҳам намегўям.
– Набошад кай мегўӣ?
– Фурсаташ ояд, мегўям. Лекин нағз мекунӣ, ки акома ба ин ҷо ҷеғ мезанӣ. Гапи ман мегуфтагӣ ба ун кас ҳам дахл дорад.