Онҳо то расидани навбаташон дунёро қалошур карданду баромаданд ва дар фарҷом ҳайратзада аз якдигар суол ҳам карданд, ки ин «доғҳои зиндагии осуда» аз куҷо пайдо мешаванд.
Ва писарбача то дар паси дўкони шаробфурўшӣ ғайб заданаш дам ба дам пас гашта, сўи ин манзара ғамангезона менигарист. Мўйсафед дигар ба фосила месулфид ва ҳине ки сурфа амонаш медод, бо овози гирифта мегуфт:
– Мустафо, – ин исми марди сурхпусти пешонатангу чашмтанг буд – вақте қатори мо дар зулмати ҷангалистон гум шуд, ман хонаи падарамро ёфтам.
Вай ба мисли як нахли сершоху навда сабз шуда буд.
Мустафо, оё ту мефаҳмӣ, хонаи мо ба мисли як дарахти азим шоху навда зада буд, ба мисли як чинор, ба мисли як санавбар…
Вале Мустафои сурхпусти тангпешона худ ба худ иқрор мекард, ки «Ивон ҳазён мегўяд ў мубталои ҷунуни мастӣ шудааст.»
– Хонаи падарам ба мисли як дарахти азим сабз шуда буд.
Ҳарчанд кўшидам, ки вориди он шавам, натавонистам, шоху навдаҳо онкадар ба ҳам печида буданд, ки намешуд аз миёнашон убур кардану то ба назди панҷараи бе шиша расидан. Не, тамоми кўшишам беҳуда буд. Фақат аз дур мешуд, ки онро назора кунӣ. Аз қабати ба ҳам печидаи шоху навдаҳо ба сўи хонаамон нигоҳ мекардам. Мустафо, мефаҳми ки ман даруни хонаамон чӣ дидам?… кҳе кҳе кҳе…
Даруни он зулмат кўдакии ман чун булури сармо ях баста буд. Ва механдад, боз хандааш ба сурфаи шадиду дарднок табдил меёбад. Сагча аз паси зоғҳои сари шохсори бебаргу сармозада аккос мезанад.