Хира мерақсанд шўълаҳо…
Хира меларзанд сояҳо…
Фақат бозори пашаҳост пурсадо…
Бозори пашаҳо!!!
Сараш гиҷ мешавад, сараш гирд меравад ва аз парешонӣ фарёд мезанад: МУРЛИСПАНД! Яъне, онҳо бо қаламрави ЗУЛМАТ поин мераванд ва як Наъраи ҷонхарошу НУФУЗКУНАНДА бармеоваранд, ки он худ асли ДАЪВАТ ба НАҶОТ аст.
– МУРЛИСПАНД!..
Ин садои Маздак аст.
Ин садои Монӣ буд
МУРЛИСПАН
Зутар,* он ки бо либоси дудгун дар бараш сукут карда буд, бедор мешавад. Ў ном надошт. Ў фақат сардори ҷовидона ҷонҳо буд. Ҳазорапат ба мисли Картир.
Ва ў овози Борбадро аз дурии дурҳо канда-канда мешунид: қаламрави зулмат… наъраи сақиб… асли даъват… наҷот… мурлиспанд… «Мурлиспанд?»
– Оре, ин вуҷуди масомеи асли даъват аз Монӣ буд. Ўро барои ин нидои тозааш ба дарвозаи Гунди Шопур овехтанд. Барои Маздак боғе сохтанд…
мурлиспанд.
Борбад он рўзро дар ёд дорад.
Як рўзи боронии баҳорон буд. Мардуми зиёде ба оташкадаи Озарбарзинмеҳр* бо садоҳои пур аз умед фарёд мезаданд: «Озарма… Озарма…»* Ва он рўз Борбад ҳам даруни издиҳоми пурнидо ширкат дошт. Ў ҳам бо дигарон ҳамовоз мешуд: Озарма!!!
Озарма!!! Ва барои нахустин бор ҳамон ҷо аз забони Маздак шунида буд: «Мурлиспанд-мухтор будан дар ишқи худ.