Ин марди фозил эҳтиросоти худро нигоҳ дошта натавониста аз назди дар бо фараҳмандӣ ба сухан пардохт.
– Офарин, офарин, духтарам қоил кардед! Ман ҳам натавонистам изтиробу ҳаяҷони худро фурў нишонам. Тамошобинонро намегўед. Чунон ба ваҷд омада буданд, кӣ!
«Чашмош дармегиранд, аз вай гурезед!».
Вале Хадича дар баробари ин ниҳодҳои пур изтиробу пурҳаяҷон дашномҳои қабеҳро низ мешунид.
Худро ба даст мегирифт. Охир дар ҳаёти саҳнавии худ аввалин бор чунин ҳодисаро мебинад.
– Ту ранҷидаӣ? Барои чӣ? А? О, роли санъат ҳам дар ҳамин аст. Таъсир кардан ба фикру андешаи одамон! Вагарна санъат ҳеч арзиш надорад. Ором шав, ки ин саодати ҳунар аст. Ман ягон бор ҳамчунин лаззат набурда будам. Ин ҳодиса ба кушта шудани Отелло дар саҳна монанд аст. Бовар кунед, ҳамин чизро ба ёдам овард… Ором шавед, ба саҳна бароед, он «авбошҳо» шуморо мунтазиранд…
Вале он лаҳзаҳо Хадичаро бими фардо гирифта буд. Пагоҳ ҳам бояд ин дашномҳоро бишнавад! Ў то шоми рўзи дигар бе ҷуръатона худро тасаллӣ мебахшад. Фардо ҳам гузашт, рўздигар ҳам парер шуданд, вале ў ҳамчунин дар ин хусус меандешидед, ба худ роҳ меҷуст: чаро?
Хадича чаро аз назари тамошобин «бадахлоқ»
намуд ва дигаре ба тақвият ё ихтилофи ин ҳақорат иброз дошт, ки: «Чашмош дар мегиранд, аз вай гурезед».
Оё муродаш аз ин образ ҳамин буд?... Вале тамошобин ҳам дар эҳтиросоти худ хато накардааст.