– Ту, эй азизам, даме ба барам ой, ки замоне зи ҳиҷрон натавонам раст.

---

Наврўз расид, эй соқии фирўзбахт, чаро хомўш нишастаӣ, бархезу хурўш ва бодаи ҷонфазоям деҳ, то умри наврўзӣ ёбам ва бари дилдори хеш даме осуда бошам.
Наврўз саид асту дилҳо ба хурўш аст, эй булбули зор, нағмапардозӣ куну маъшуқагон ба сайри чаман овар, то ҷамоли ёр бинам ва даме аз ҷаҳони пуршўр фориғу дар гўшае даст ба ҳалқа ба гардани ёр маст бошам.
Эй гули сияҳгўш, махурўш, ки туро бари дилдор хоҳам бурд ва шояд ў туро бар баногўши хештан гузорад, зеро имрўз Наврўзи фирўз аст.
Эй насим барваз, ки имрўз Наврўз аст, бўи гулу раёҳин ба бараш бар, то ба наздам ба бўи наврўзӣ ояд.

---

Чашмонатро ба пиёлаи май мушобеҳ мекунам, ту маранҷ, азизам, охир, ман аз онҳо доим шароби ишқ менўшам як умр масту бехуд мегардам в-аз онҳо ба рўи дафтари ман аз ишқ ёдгор мемонад.
Азизам, ошуфта машав, зеро табассумат ба монанди гулҳои дашту даман ба рўи дафтарам нақш меёбад, то аз он ғунчаи умедам рамузи муҳаббати ширинро биёмўзад. Лабонаш ба монанди ғунчаи гул пур аз табассуми ҷовид бошад.
Табассуми лаби фарзандам аз он табассумест, ки ту дўш лабханд мекардӣ.

---

Ту, эй муғаннӣ, аз азми хеш баргард, то ба кай маро аз хониши хеш масту мубтало месозӣ?