Шикояти рўҳ

Ман ҳамчун воҳиди арифметикӣ дар олами рақамҳо бе далолати ин ё он офаридгор аз рўи зарурият пайдо шудам. Ман будам. Чизе маро намедид.
Ҳамчун барги дарахт дар анбўҳи дарахтзори сершохубарг дар назарҳо беэътибор будам.
Рўҳ дар бадани Сияҳгўш. Не, не хато гуфтам. Зеро ки дар зери қабати ғафси барфи сард пинҳон мезистам. Нури бетаъсири хуршед ба рўи ман афтида, ҷило медод ва ҳама чиз аз рахшидани он хира мешуд.
Аз ин рў ман наменамудам.
Бод ҳамчу турки тундхўе пардадари пардагиён мешуд. Мехостам ҷамоли худро ба олам намоиш дода гўям: «Эй зуҳурон, ман нишони баҳори хуррамам».
Вале боди ғазаболуд ба рўям ҳама барфро тўда мекард.
Шабистони хунук. Дар осмони софу беғубор, дар дуртарин манзил пирғаҳои барф медурахшиданд.
Онҳо ситорагонанд. Сияҳгўш бадани хунукхўрдаи худро кашида, ба ҳасрат ба осмон менигарист.
– Оҳ аз ин гардиши гардун. Сад дод! Чӣ суд? Охир моро аз он макони беғашу зебо, аз хонаи Худову фариштагон бадарға карданд. Акнун даруни хок ифлосу нопок гардидам. Ман ҳам замоне фаришта будаму ба худоҳо роз мегуфтам. Пеши онҳо иззату обрў доштам.
Ман пеш аз худоҳо вуҷуд доштам. Субҳи ман шабистони дарози олам буд. Мегўянд, ки ману Хуршед баробар аз нур шудем. Мо ду бародар дар олами беинтиҳо зиндагӣ мекардем. Чизе рўи моро намедид.
Пас аз чандин замонҳо гузаштан ба гўши мо садои дағале расид, ки талаби мо мекард. Хуршед тарсида гурехт.