Ҳанўз ҳам ў нафас рост мекард. Дами гармаш ба рўям мерасид. Чунон сўзон буд, ки гумон мекардӣ, ки лаҳми дилаш сўхтааст.
– Ҳозир шунидам, ки ту иҷора меҷўйӣ? Ба ман гуфтанд, ки ҷавони хуб вазнин…
Боз ким-чӣ гуфтанӣ буд, вале худашро ба даст гирифт. Ҳайрон шудам. Охир, ҳеҷ иҷораковӣ накардаам.
– Мебахшед, мумкин, вай каси дигар бошад. Мо дар ин ҷо хона дорем.
– Вақте ки роҳ меравӣ, ба ў хеле монандӣ. Вай ҳам ҳамин тавр рафтор дошт.
Хостам, ки равам, вале овози ғамгину ларзонаш маро медошт.
– Ба ман нигар, … Ба роҳаш сарамро сафед кардаам. Ҳеҷ нест, ки хуршеди толеам дурахшад. Вай ба ту хеле наздик буд. Фаррух буд.
Не, ин ҷо чизе ҳаст. Ба хотир дорам, ҳанўз дар кўдакиам маро бо ин ном мебурданд, вале падарам Фарҳод ном мегирад.
– Чи ном дорӣ?
– Фарҳод.
– Овозат ҳанўз ба садои кўдакияш монанд аст.
Вай ҳам ба мисли ту ширинсадо буд.
– Ў кист?
– Фарзандам!...
Вақте ки ў дар бораи Фаррух сухан мекард, ба рухсорааш сурхӣ медамид, овозаш пурра мебаромад. Ман гумон кардам, ки вай баромада як умр модарашро тарк кардааст.
– Ба ў чӣ рўй дод? – тарсидам, ки гўям, оё вай мурдааст. Вале модари ғамгусор аз нияти ман пай бурда,