ГУЛ

Реша густурду хокро чок кард,
Шуд ниҳолу шитофт бар офтоб.
Гоҳ бишкуфт, ханда зад хуррам,
Гоҳ пажмурд, шуд фасурда, хароб.

Сабри ӯ озмуд тобистон,
Ҳам зимистон варо имтиҳон кард.
Бар сараш сангу хокҳо бархӯрд,
Селу гармсер сераш зи ҷон кард.

Ғунча бикшоду парда аз рух гирифт,
Бо абираш ҷаҳон муаттар намуд.
Ҷилваҳояш ба чашмҳо об дод,
Атрҳояш димоғҳо тар намуд.

Як гуле шуд, гуле дилангез бас,
Баргҳояш ба шабнам олуда шуд.
Хорҳояш чӣ нарму сабзу латиф,
Ҳар диле аз ҷамолаш осуда шуд.

Атру бӯйе ба чор сӯ барфишонд,
Рангҳояш таҳайюре парварид.
Бо талошу таҳарруки мудовом,
Хешро ӯ ба дасти худ офарид.
ЭЪТИРОФ
Ду-се мард аст дар дунё, ки қадри мард медонад...
Лоиқ
Дар ин даҳр моро ду-се мард ҳамроҳ,
Ду-се марди бегард моро дилогоҳ.
Вагарна, ҷаҳон кор бо мо надорад,
Ба мо кор ғайр аз ҷафоҳо надорад.
Дар ин даҳр моро ду-се мард донад,
Ду-се марди огаҳдили фард донад.
Ба мо варна оғӯши дунё бувад тор,
Вагарна, бувад кори ӯ ҷабру озор.
Ду-се мард бошад дилогоҳ моро,
Ду-се мард ҳамдарду ҳамроҳ моро.
Вагарна, ҷаҳон зери зулмат бувад,
Ҳама умр гӯё, ки ғурбат бувад.
Ду-се мард бошад талабгори мо,
Ду-се мард ҳаммаслаку ёри мо.
Ду-се марди Ҳақ ҳамдами мо бувад,
Сипоси Худо, дар ғами мо бувад.