Ин ҳуқуқҳои корманд ба ҳифзи меҳнат ба ӯҳдадориҳои корфармо барои таъмини шароити бехатар ва ҳифзи меҳнат, ки дар моддаи 348 КМ ҶТ муқаррар шудаанд, рост меояд.

Давлат ҳимояи ҳуқуқи кормандонро ба кор дар шароитҳое, ки ба талаботи ҳифзи меҳнат ҷавобгӯ мебошанд, кафолат медиҳад. Кафолати муҳим он аст, ки корманд ҷои кор (вазифа) ва даромади миёнаи худро дар давраи боздоштани кор бинобар боздоштани фаъолияти корфармо ё манъи муваққатии фаъолияти ӯ бинобар вайрон кардани талаботи стандарти давлатӣ оид ба ҳифзи меҳнат, нигоҳ медорад. Кормандро бо розигиаш, метавон дар давраи боздоштани фаъолият, ба кори дигар гузаронид. Дар ин ҳолат, музди меҳнат ба корманд барои кори иҷрошуда пардохт карда мешавад, аммо аз музди миёнаи кори қаблӣ камтар буда наметавонад. Агар корманд дар сурати хатар ба ҳаёт ва саломатиаш аз иҷрои кор даст кашад, корфармо вазифадор аст, ки кормандро дар давраи рафъи ин хатар бо кори дигар таъмин кунад. Агар пешниҳоди кори дигар бо сабабҳои объективӣ ба корманд ғайриимкон бошад, пас дар давраи бекорӣ то рафъи хатари зикршуда аз ҷониби корфармо тибқи КМ ҶТ (моддаи 157) ва дигар қонунҳо андозаи музди миёнаи меҳнати корманд пардохт карда мешавад.

Агар корманд бинобар мавҷудияти хавфу хатар ба ҳаёт ва саломатиаш бо сабабҳои вайрон кардани талаботи ҳифзи меҳнат ё иҷрои корҳои вазнин ва шароити дорои шароити зарарнок ва (ё) хатарноки