Ғайр аз ин, агар асосҳои аз кор озодкунӣ ғайриқонунӣ эътироф карда шаванд, суд метавонад бо аризаи корманде, ки намехоҳад кори худро дар корфармо идома диҳад ва талаби тағйири матни фармоиши аз кор озодкуниро дорад, қарор қабул намуда, асосҳои аз кор озодкуниро бо асосҳои дигар, мисол «бо хоҳиши корманд» иваз кунад.

Агар матни асосҳо ва (ё) сабабҳои аз кор озод кардан нодуруст дониста шуда бошанд, суд дар бораи тағйир додани онҳо қарор қабул намуда, дар қарор асосҳо ва сабабҳои аз кор озод намуданро тибқи қонун нишон дода, ба қисм ё банди моддаи Кодекси меҳнати Ҷумҳурии Тоҷикистон ё дигар санад ишора мекунад.

Агар асосҳои нодурусти аз кор озодкунӣ, ки дар дафтарчаи меҳнатии корманд сабт шудаанд, барои қабул шудани ӯ ба кори нав монеа шаванд, суд қарор қабул мекунад, ки музди миёнаи меҳнати корманд дар тамоми давраи маҷбуран кор накардани ӯ пардохт карда шавад.

Ва, ниҳоят, агар аз кор озод намудани корманд ғайриқонунӣ эътироф шуда бошад ва ҳангоми баррасии баҳс аз ҷониби суд мӯҳлати шартномаи меҳнатӣ ба охир расида бошад, пас суд вазифадор аст, ки матни асосҳои аз кор озодшавиро ба «аз кор озодкунӣ пас аз ба охир расидани мӯҳлати шартномаи меҳнатӣ», иваз намояд.

Бо талаби корманд, суд метавонад дар бораи ситонидани ҷуброни пулӣ барои зарари маънавии аз ҷониби корфармо расонидашуда, қарор қабул намояд, агар аз кор озодкунӣ ғайриқонунӣ эътироф карда шавад. Дар ин ҳолат, андозаи ҷубронро суд муайян мекунад.