Вақт моро мехӯрад, мо вақтро,
Мо ғами дил мехӯрем, ӯ бахтро.
Сад дареғи умр, к-аз мо меравад,
Мерабояд аз ману ту нақдро.

ТАМАННО

Биё, чун содиқон аз бевафоиҳо раҳо бошем,
Ки чун хуршеду моҳи осмон пур аз зиё бошем.

Биё, то ки муҳаббат гум нагардад дар миёни мо,
Биё, бо аҳли олам дархури аҳду вафо бошем.

Вафову Содиқу Меҳрофарин номем фарзандон,
Ки бе сидқу вафову меҳр дар банди ҷафо бошем.

Фурӯғи меҳр бахшоем мардумро ба нури чашм,
Ҳама аз рӯшании ошноӣ босафо бошем.

Ба гирди раҳбари машҳури дунё дастҷамъ оем
Ва меарзад, ки ӯро чун бародар ҳамсадо бошем.

Вафову меҳр арзонӣ агар шуд дар диёри мо,
Биё, то ки ҳамеша бо Зиё мо ҳамнаво бошем.
АЗМУ ҶАҲД

Тоҷикистонро ба азмам шуҳрати дунё кунам,
Синаҳои ташнаро бо меҳри дил эҳё кунам.

Қарздорам аз ҳавову обу хоки меҳанам,
То нафас боқист, дилро масрафи дилҳо кунам.

Сарнагун созам ҳама кибру ғурури аҳли ҷоҳ,
Меҳру шафқатро ба қалби ҳамзамонон ҷо кунам.

Пояи ақлу фаросат бо сиреши килки худ
Медиҳам пайванд, онро тарҳи нав пайдо кунам.

Қуллаи мақсуд рахшон аст дар пиндори ман,
Мерасад рӯзе, ки дарди миллатам иншо кунам.

Нурполоӣ кунам бо азми худ дар хештан,
Ҷаҳд созам, равшаниро дар Ватан маъво кунам.