Фарзанди хуб-боғи падар

Пеш аз ҳама хоҳишмандем, ки онро ба даст гиред. Сипас, дар хотир доред, ки аз амали Шумо ояндаи фарзандатон, оромии рӯзгоратон, обрӯи худатон ва авлоду аҷдодатон вобаста аст. Аз ин рӯ собитқадам бошед. Гуфтаҳои моро иҷро намоед. Навиштаҳои мо тавсия ҳастанд. Шояд худатон аз мо бештару хубтар медонед, ки чӣ бояд кард, то фарзандатон фарзанди диёр, ифтихори Тоҷикистон бошад.

Биёед, қадам ба қадам бо ҳам якҷоя амал кунем. Аз мо гуфтан, аз Шумо амал намудан.

Гуфтан зи ман аз ту кор бастан, Бекор наметавон нишастан, — гуфтааст Ҳаким Низомӣ.

Ҳамроҳи фарзандатон Шумо ҳам меомӯзед, гузаштаи на чандон дури даврони мактабиятонро ба хотир меоред. Такрор мекунеду ба ҷигарбандатон меомӯзонед. “Кори накӯ кардан аз пур кардан аст” — мефармояд мақоми арабӣ. Худо хоҳад ҳамроҳ ба муроди дил мерасем ва барои ояндаи Ватани азизамон одамони сазоворро тарбия намуда ба воя мерасонем.