ВАЗЪИ 2. ТАҲАВВУЛОТИ МЕНЕҶМЕНТИ СТРАТЕГИЯ

ва таъсири мутақобилаи онҳо хусусияти объективӣ дорад. Ҳамин тариқ, стратегия натиҷаи таъсири мутақобилаи гурӯҳи пурқувват ва ҳодисаи объективӣ мебошад. Шахсони муайян (масалан, мутахассисон) танҳо дар шакли ҳуҷҷатҳои стратегӣ муносибати муайяни қувваҳоро байни гурӯҳҳои пурқувват ҳамчун натиҷаи мубориза байни онҳо ба расмият медароранд.

8. Стратегия ҳамчун «фарҳанг ва идеология». Минсберг кӯшиш намуд, ки қоидаҳои ҳақиқии «мактаби маданӣ»-ро муайян намояд. Боваркунонӣ, анъана ва таърих (ва ё фарҳанг) омили умумиқабулшудаи манфиати интизориро ташкил намуда, сипас рафторро ташаккул медиҳанд. Аз маҷмӯи ҳавасмандиҳои кормандони ташкилот стратегияи он ташаккул меёбад. (Ва ё вобастагии баръакс - стратегия манфиатҳои навро ба вуҷуд меорад, ки ба тағйирёбии фарҳанги ташкилот оварда мерасонад). Бе тағйирёбии фарҳанги ташкилот (анъана, урфу одат, меъёрҳо, қоидаҳо, сатҳи дониш ва маҳорат, микроиқлим, услуби роҳбарият) стратегия татбиқ карда намешавад. Аз тарафи дигар, стратегияи ташкилот ҳамчун фарҳанги ташкилот аст (роҳбарият ва зердастон).

9. Стратегия ҳамчун «ногузирӣ». Минсберг тахмин мекунад, ки ин мактаб «аз назарияи ҳолатҳои ногаҳонӣ баромада, муҳити атроф ба ташкилот хусусиятҳои муайянро бор мекунад». Ин ақидаи ибтидоӣ буда, пас он барои тараққии минбаъда «экологҳои шуҳратманд»-и ба қонунҳои биологӣ боваркунанда (интихоби табиӣ, селексия) дар муассиса бояд аз он истифода карда шаванд. Бо ақидаи Минсберг ин маънои онро дорад, ки «ташкилотҳо ҳамчун аъзоёни таҳаввулот тавлид шуда, сатҳи экологии худро меёбанд ва мефавтанд».

Тарафдорони мактаби мазкур дар робита бо фаҳмиши вобастагии ташкилот аз ҳолатҳои беруна зиндагӣ ва амал мекунанд. Ба ақидаи онҳо, субъектҳои идоракунии стратегӣ набояд тавакқӯъ намоянд, балки кӯшишҳои стратегӣ танҳо бо натиҷаҳои дилхоҳ ба анҷом расанд. Муҳити беруна ба натиҷаҳои интиҷоӣ то дараҷаи зарурӣ тағйирот ворид мекунад.

Мактаби шакл ва мавқеъгирӣ

10. Мактаби «сохторӣ» ташаккули стратегия, чизеро, ки бо вақт ва ҳолат муайян мешавад, ба назар мегирад. Ба ҷои он ки усулҳои беҳтарини ташаккули стратегияро ҷудо намояд, ин муносибат чунин меҳисобад, ки истифодабарии ҳама усулҳо дар ҳолатҳои гуногун рост меояд. Он варианти амалиёте, ки пештар муваффақиятро таъмин менамуд, дар шароити нав ба аз байн рафтани ташкилот мерасонад ва ё, баръакс рушди ташкилотро таъмин месозад.

Муҳим нест, ки кадом стратегия аз тарафи субъекти идоракунии стратегия интихоб шудааст, дар ҳар сурат ин стратегия номукаммал аст. Агар шартҳои мазкур риоя шаванд, пас ташкилот зинда мондани худро дар