Шайдо баъди муддате гузаштан сар мебардорад аз каф.
Мадор надорад ба забон кушодан; гӯё забон ба комаш часпида. Сар меҷунбонад: «Не!» писарак пай мебарад ҳолати ӯро.
Хари бӯр ҳам ба тасдиқи андешайи писарак сар афшонда, атса мезанад...
Ва писарак чун ба амак чизе гуфта наметавонад, зилладорӣ мекунад, то хештанро андармон созад. Зиллаҳойи шишаболи аз тани буттаҳо доштаашро ба каф гирифта, пеши фӯки хар медорад, то хурад. Хар бӯй мекунаду чизе намефаҳмад. Лаб намезанад.
«Бихур, ҳангӣ мешавӣ...»
– Ба йем ҳамроҳ карда медиҳанд...
Писарак ҳайрон монд. Ва оҳиста даст аз лаби Бӯр кашид.
«Худоё... Амак ҳам гап мезадааст».
Зиллаҳоро ба тоқиаш андохт: «Ба йем ҳамроҳ карда медиҳамат, Бӯр... Ту як бор ба амакам нигар, ки чӣ аҳвол дорад...»
Тоқийи нимдошти зилладор буни банд ниҳод ва ҷома аз сари девораҳойи хоначайи бандӣ бардошта, назди амаки хоб ё шахшудайи қолабгирифта омад. Оҳиста бар дӯшаш гузошт.
Амак наҷунбид.
– Амак! Амак!! Амак!!!
– Чӣ мегӯйӣ? – гоҳе ки ҳайратзада дам ба дарун гирифта, орому хомӯш меистод, пурсид Амак.
– «Худоро шукр» мегӯям, ки зинда будаед.
– Ҳааа... Зиндайи батар аз мурда... Гир чапона... месӯзонад.
Орзу гапгардонӣ накарда бардошт ҷомаро. «Вазнинӣ кард». Ва дид, ки нури хуршед ба пӯсташ асар карда нимҳол гардонидааст. Рагҳойи борики хунгардаш хокистарӣ метобанд.
– Ягон чиз лозим нест, амак? – калонгирона баройи дилдорийи амак фармуд Орзу.
Гӯё амак нашунид. Мазмун, чӣ лозим буданашро намедонад ва ё чӣ лозим буданашро гӯяд, писарча аз куҷо пайдо мекунад. Лек худи Орзу дарёфт чӣ лозим буданашро: Курта лозим, то тан аз чашми офтоб пӯшонад ва ҳам зери ҷомайи кӯҳна баданашро бинавозад.