Ба мардуми Исроил гуфт: «Ин худои шумост ва бояд ўро парастед». Он мардуми нодон ҳам бовар карданд ва Худои ягонаи Мўсоро фаромўш карда, ба дунболи Сомирии ҷодугар афтоданд.
Мўсо аз кўҳи Тур баргашт ва қавми худро гумроҳ дид.
Ба онҳо гуфт:
–Аз рўзе, ки ман аз сўйи Худо ба пайғамбарӣ баргузида шудам, ҳар чӣ хостед, кардам, то сипоҳи Фиръавн фиреб бихўранду ғарқ шаванд. Чил сол Худованд барои шумо аз осмон хўрок фиристод, ки онҳоро хўрдед ва аз тавоноии Ў огоҳ шудед! Дар биёбон чашмаи об ҷорӣ кардам, то бинўшеду Худоро сипос доред. Ҳамин ки чанд рўз дур шудам, ҳама неъматҳои Парвардигорро фаромўш кардед ва фиреби ҷодугарро хўрдед. Ба ҷойи Худои бузург ба парастиши гўсолаи заррин пардохтед? Чаро аз ў муъҷиза намехоҳед? Чаро намегўед, ки дарёро хушк кунад, чашмасор падид оварад ва ғизо аз осмон биёварад? Мўсо (а) намедонист, ки:
Ботилонро чӣ рабояд? Ботилӣ,
Отилонро чӣ хуш ояд? Отилӣ.

Нодон рўзро мебинаду мункири офтоб мешавад.

ДОСТОНИ
ҶОЛИНУС ВА ДЕВОНА

Ҳакими маъруфи юнонӣ Ҷолинус рўзе ба шогирдони худ фармуд, ки барои ў аз дорухона доруе биёваранд. Шогирдон чун номи он доруро шуниданд, дар шигифт шуданд, зеро он дору барои дармони девонагон ба кор мерафт. Пас аз устод пурсиданд:
–Онро барои чӣ мехоҳед?
Устод гуфт:
–Ман бо девонагон намемонам, вале имрўз дар роҳ, ки меомадам, девонаеро дидам, ки ба ман нигарист ва лабханд зад: