Марди нодон панди доноро нашунид ва аз ў рўй гардонду бо хирс ба роҳ афтод. Дар роҳ ба бешае расид, хаста шуда буд. Зери дарахте дароз кашиду ба хоб рафт. Хирс ба посбонии ў пардохт. Дар беша магас фаровон буд ва ба сару рўйи мард менишастанд ва хоби ўро ошуфта мекарданд. Хирс онҳоро меронд ва онҳо дубора бозмегаштанд. Охир хашмгин шуду санги бузургеро бардошта, ба сахтӣ барои кўфтани магасҳо ба рўйи марди хобида зад. Магасҳо париданд, аммо ҷони он марди нодон, ки панди доноро нашунида буд, низ бо магасҳо парвоз кард.

Дўстӣ бо мардуми доно накўст,
Душмани доно беҳ аз нодони дўст.

ДОСТОНИ МЎСО ВА ГЎСОЛАПАРАСТ

Ҳазрати Мўсо (а) пайғамбар буд ва қавми худро ба парастиши Худо даъват мекард. Бо ин ки барои раҳнамоии онҳо мекўшид, пайравони ў ҳар рўз баҳонае пайдо мекарданд ва сар аз фармони ў мепечиданд. Як рўзи дигар гуфтанд:
–Агар Худо тавоност, чаро дасти Фиръавн, подшоҳи Мисрро, ки моро озор медиҳад, аз сари мо кўтоҳ намекунад?
Як рўзи дигар ба ў гуфтанд:
–Аз Худо бихоҳ, дар ин биёбони беобу алаф барои мо аз осмон мошу мурғи бирён бифиристад.
Гоҳе чашмаи оби равон металабиданд. Хулоса, ҳар дам бо баҳонае Худованд худоии худро ба онҳо собит бояд мекард.
Мўсо (а) бо тоқат ба суханони онҳо гўш медоду Худованд ҳам хоҳиши ўро мепазируфт, то ин ки Мўсо (а) ба фармони Худо ба кўҳи Тур рафт. Дар набудани ў марди ҷодугар барои ин ки қавми баҳонагири бани Исроилро гумроҳ кунад, аз зари тоза гўсолае сохт, ки аз даҳони ў садое берун меомад.