Аждаҳое бар хирсе печида буд ва мехост ўро фурў кашад. Ҷавонмарди зўрманде расиду аждаҳоро кушт ва хирсро наҷот дод.
Хирс чун фарёд кард аз аждаҳо,
Шермарде кард аз чангаш раҳо.
Ҳилату мардӣ ба ҳам доданд пушт,
Аждаҳоро ў бад-ин қувват бикушт.
Хирс чун наҷот ёфт, ба дунболи мард монанди саги Асҳоби Каҳф дилбохтаи ў шуд. Ҳар ҷо мерафт, ҳамроҳи ў буд. Дар роҳ ба марди доное вохўрданд. Чун он ҳардуро ҳамқадам дид, достонро пурсид. Мард гуфт:
Аждаҳо ба ҷони ин хирс афтода буд. Ман онро куштаму хирс акнун бо ман дўст шудааст. Ҳар ҷо меравам, ба дунболам равон аст. Марди доно гуфт:
–Ба дўстии хирс дил мадеҳ, чун ў аз ҷинси ту нест, ҳайвони нодоне аст. Дўсти нодон бадтар аз душмани доност. Беҳтар аст, онро ба ҳоли худ раҳо кунӣ, чун метарсам ба ту озоре бирасонад.
Мард хаёл кард, ки доно ин суханро аз рўйи ҳасад мезанад ва гуфт:
– Ман хостори дўсти вафодоре будам. Дар миёни одамиён пайдо накардам. Ба дўстӣ бо ин хирс тан додам, чун ҳам сипосгузори ман асту ҳам посбони ман.
Доно гуфт:
–Ту иштибоҳ мекунӣ. Ҳар кас бо ҳамнавъу ҳамҷинси худ бояд дўст шавад. Хирсро раҳо кун ва биё бо ман ҳамроҳ шав:
Ман кам аз хирсе набошам, эй шариф,
Тарки ў кун, то манат бошам ҳариф.
Бар ту дил меларзадам з-андешае,
Бо чунин хирсе марав дар бешае.
Ман метарсам, ки ин хирс ба ту осебе бирасонад, дилам ин тавр гувоҳӣ медиҳад.