ДОСТОНИ
ЗУННУНИ МИСРӢ

Инчунин Зуннуни Мисриро фитод,
К-андар ў шўру ҷунуни нав бизод.
Шўр чандон шуд, ки то фавқи фалак
Мерасид аз вай ҷигарҳоро намак.
Ҳин, манеҳ ту шўри худ, эй шўрахок!
Паҳлуйи шўри худовандони пок,

Орифу донишманд Зуннуни Мисрӣ бемор шуду кораш ба ҷунун кашид, мардуми авом ўро чун девона ба зиндон андохтанд.

Халқро тоби ҷунуни ў набуд.
Оташи ў ришҳошон мерабуд.
Чунки дар риши авом оташ фитод,
Банд кардандаш, ба зиндоне ниҳод.
Нест имкон вокашидан ин лагом,
Гарчи з-ин раҳ танг меоянд ом.
Дида ин шоҳон зи ома хавфи ҷон,
К-ин гурўҳ кўранду шоҳон бенишон.
Чунки ҳукм андар кафи риндон бувад,
Лоҷарам Зуннун дар зиндон бувад.

Дўстони Зуннун, ки ин хабарро шуниданд, гуфтанд:
«Ҳаргиз чунин донишманде девона намешавад ва дар ин кори ў бояд розе бошад». Далеле ҳаст, ки худро ба девонагӣ задааст. Пас ба дидори ў рафтанд. Пурсид:
– Шумо кӣ ҳастед ва чаро ба ин ҷо омадед?
Бо адаб гуфтанд: «Мо аз дўстон,
Баҳри пурсиш омадем ин ҷо ба ҷон».
Гуфтанд:
– Мо медонем, ки донишманде монанди ту девона намешавад. Хоҳиш мекунем ба мо бигў чӣ розе дар ин нуҳуфтааст ва чаро ба дасти мардуми авом баҳона додаӣ?