Ҳар кас аз таҳи дил ва ба ростӣ ба Худованд рўй оварад, агар ҳама ҷаҳон душмани ў шаванд, сари сўзане озор нахоҳад дид:
Он ҳасудон бад дарахтон будаанд,
Талхгавҳар, шўрбахтон будаанд.
Аз ҳасад ҷўшону каф мерехтанд,
Дар ниҳонӣ макр меангехтанд.
То ғуломи хосро гардан зананд,
Бехи ўро аз замона баркананд.

ДОСТОНИ ТАШНАЕ,
КИ ДАР ОБ КУЛЎХ МЕАНДОХТ

Бар лаби ҷў буд деворе баланд,
Бар сари девор ташнай дардманд.

Ҷўйи обе аз канори девори баланде мегузашт ва ташнае ҳам ба сари девор нишаста буд. Чун дасташ ба об намерасид, аз лаби девор хишту кулўх меканд ва дар об меандохт. Аз садои об хушаш омада, пайваста ин корашро такрор мекард. Об аз ташна пурсид:
–Чаро ин корро мекунӣ ва бо хишту кулўх маро меозорӣ?
Ташна гуфт:
– Аз ин кор ду фоида мебарам: яке ин ки аз садои афтодани кулўхҳо дар об хушам меояд ва ташнагиро камтар эҳсос мекунам ва ба зудӣ ҳам дастам ба об мерасаду ташнагиамро фурў менишонам.