Гуфт:
–Охир шумо намедонед, модарам расвоӣ бор оварда буд, ўро куштам, то хок айбашро бипўшонад.
Гуфтанд:
–Чаро модарро куштӣ, мебоистӣ ҳарифи ўро, ки гуноҳаш буд, бикушӣ!
Гуфт:
–Агар чунин мекардам, бояд ҳар рўз якеро мекуштам ва дастам ба хуни халоиқ олуда мешуд. Модарро куштам, то ниёз ба куштани дигарон пеш наёяд.

Гуфт: «Коре кард, к-он ори вай аст,
Куштамаш, к-он хок саттори вай аст».
Гуфт: «Он касро бикуш, эй муҳташам!»
Гуфт: «Пас ҳар рўз мардеро кушам?
Куштам ўро, растам аз хунҳои халқ,
Нойи ў буррам, беҳ аст аз нойи халқ».
Он «модар» нафси ту аст, барои хотири ў ҳар рўз азизеро мекушӣ. Аз асари вуҷуди он ва фармонбарии ту дунё ба ту танг мешавад, бояд нафсро кушту аз ҳар газанде ва осебе дурӣ ҷуст:

Нафси туст он модари бадхосият,
Ки фасоди ўст дар ҳар ноҳият.
Ҳин, бикуш ўро, ки баҳри он данӣ,
Ҳар даме қасди азизе мекунӣ.
Аз вай ин дунёи хуш бар туст танг,
Аз пайи ў бо Ҳақу бо халқ ҷанг.