ДОСТОНИ МАРДИ ҒАРИБУ ДЎСТИ Ў

Марди ғарибе дар шаҳре ворид шуд. Гирди хонае мегашт, ки дар он ҷо маскан гирад.
Ба дўсте бархўрду аз ў кўмак хост. Дўсташ хонаи вайронеро ба марди ғариб нишон медоду мегуфт, ки агар сақф медошт, метавонистӣ дар он бимонӣ. Агар як ҳуҷраи дигар ҳам медошт, метавонистӣ ҳамсаратро ҳам ҷо бидиҳӣ. Агар дару тиреза медошт, метавонистӣ дар он осуда бихобӣ.
Марди ғариб гуфт:
– Дар канори дўстон будану сарпаноҳ доштан бисёр хуб аст, лекин, эй дўсти гиромӣ, дар «агар» наметавон зиндагӣ кард.
Он ғарибе хона меҷуст аз шитоб,
Дўсте бурдаш сўйи хонай хароб.
Гуфт ў: «Инро агар сақфе будӣ,
Паҳлуи ман мар туро маскан шудӣ.
Ҳам иёли ту биёсудӣ, агар,
Дар миёна доштӣ ҳуҷрай дигар».
Гуфт: «Оре, паҳлуйи ёрон беҳ аст,
Лек эй ҷон, дар агар натвон нишаст».

ДОСТОНИ МАРДИ МОДАРКУШ

Он яке аз хашм модарро бикушт,
Ҳам ба захми ханҷару ҳам захми мушт.
Он дигар гуфташ, ки аз бадгавҳарӣ
Ёд н-овардӣ ту ҳаққи модарӣ.
Ҳай, ту модарро чаро куштӣ? Бигў,
Ў чӣ кард охир? Бигў, эй зиштхў!

Марде модарашро кушт. Мардум ўро сарзаниш карданд, ки касе модар намекушад. Ў бар ту ҳақ дошт, туро ба дунё оварда ва парваронда буд. Агар ҳам ҳазор кори бад карда буд, набояд даст ба хуни ў олуда мекардӣ.