Фикр кард, ки ходим маркабро берун бурдааст, ки об бидиҳад. Муддате мунтазир шуд, то ходим пайдо гардид ва харашро пурсон шуд. Ходим бо таънаву маломат гуфт:
–Кадом хар? Магар хари дишабаро мегўйӣ, ки дарвешон онро фурўхтанд ва харҷи пазироии дишаб карданд?
Сўфӣ бо хашм фарёд зад:
– Чаро ҳамон дишаб нагуфтӣ?
Ходим гуфт:
–Ту ҳангоми пойкўбӣ ва овозхонӣ бо ҳамроҳии дигарон мехондӣ, ки «хар бирафту хар бирафту хар бирафт!» Ман фикр кардам аз ҳодиса хабар дорӣ. Фурўши хар ба хушнудӣ ва иҷозати худат шудааст:
Ту ҳамегуфтӣ, ки хар рафт, эй писар,
Аз ҳама гўяндагон бозавқтар.
Боз мегаштам, ки ў худ воқиф аст,
З-ин қазо розист, марде ориф аст.
Гуфт: «Онро ҷумла мегуфтанд х(в)аш,
Мар маро ҳам завқ омад, гуфтанаш.
Мар маро тақлидашон бар бод дод,
Ки дусад лаънат бар он тақлид бод!
Хоса тақлиди чунин беҳосилон,
К-обрўро рехтанд аз баҳри нон.
Марди сўфӣ донист, ки тамаъ ба зиёфати дарвешон ва айшу нўши шабона ўро аз огоҳии ҳақиқат боз доштааст ва ба тақлиди аз онҳо ва ширкат дар пойкўбию овозхонӣ хушнудии худро аз фурўши хар нишон додааст, бинобар ин, дигар пушаймонӣ суде надорад.