ДОСТОНИ МАРДИ СЎФӢ ВА ХОДИМИ ХОНАҚОҲ

Марди сўфие савор бар хари худ ҷаҳонгардӣ мекард. Дар роҳ ба хонақоҳе расид, харро дар охур басту худаш ба сўфиёни дигар пайваст ва бо онҳо ба зикр гуфтан нишаст.

Дафтари сўфӣ саводу ҳарф нест,
Ҷуз дили испед ҳамчун барф нест.
Он чи ту дар ойина бинӣ аён,
Пир андар хишт бинад пеш аз он.

Пас аз зикру тараб сўфиён сўфии ҷаҳонгардро меҳмон карданду суфра андохтанд, Сўфӣ, ки бар сари сурфа нишаст, ба ёди хари худаш афтод, ки хаста буду ташнаю гурусна. Ба ходими хонақоҳ гуфт, ки ба ў обу ҷав бидиҳад ва ғамхорӣ кунад.
Ходим гуфт:
–Эй вой, албатта, медиҳам!
Сўфӣ гуфт:
–Хари ман пир асту дандон надорад, ҷаверо, ки ба ў медиҳӣ, хуб тар кун!
Ходим гуфт:
–Эй вой, ҳеч неруе ҷуз ғайри Худованд нест!
Сўфӣ гуфт:
–Пушти ў захм шуда, қадре рўйи захмаш бигузор!
Ходим гуфт:
–Эй вой, ман беҳтар медонам! Мисли ў ҳазорон харҳоро бонӣ кардам, Гуфт: