Шер аз ин ки гург худашро ҳамрадифи ў донист ва барои хеш саҳме гузоштааст, хашмгин шуду барҷаст ва сари гургро аз тан ҷудо кард. Он гоҳ ба рўбоҳ гуфт:
–Ту шикорҳоро тақсим кун!
Рўбоҳ, ки аз ҷудо шудани сари гург аз бадан панд гирифта буд, гуфт:
–Гов хўроки чошти шоҳу буз ғизои наҳору харгўш ҳам шабчарони ў бошад. Шер аз тадбири рўбоҳ шодмон шуду ба рўбоҳ гуфт:
– Инчунин тақсимотро аз кӣ омўхтаӣ?
Гуфт: «Эй рўбаҳ, ту адл афрўхтӣ,
Инчунин қисмат зи кӣ омўхтӣ?
Аз куҷо омўхтӣ ин, эй бузург?»
Гуфт: «Эй шоҳи ҷаҳон, аз ҳоли гург».
Гуфт: «Чун дар ишқи мо гаштӣ гарав,
Ҳар серо баргиру бистону бирав.
Рўбаҳо, чун ҷумлагӣ моро шудӣ,
Чунат озорем? Чун ту мо шудӣ.
Мо турову ҷумла ишкорон туро,
Пой бар гардуни ҳафтум неҳ, баро.
Чун гирифтӣ ибрат аз гурги данӣ,
Пас ту рўбаҳ нестӣ, шери манӣ.
Рўбоҳи зирак он гоҳ шерро сипос гузошт, ки баъд аз гург ўро маъмури тақсими шикорҳо кард, вагарна ў ҳам иштибоҳи гургро такрор менамуд ва мумкин буд ба сарнавишти ў дучор шавад.
Рўбаҳ он дам бар забон сад шукр ронд,
Ки маро шер, аз пайи он гург хонд.
Гар маро аввал бифармудӣ, ки ту,
Бахш кун инро, кӣ бурдӣ ҷон аз ў?
Пас сипос ўро, ки моро дар ҷаҳон,
Кард пайдо аз паси пешиниён.