Устод бори сеюм ба нақши шиками шер пардохт.
Фарёди дардноки марди қазвинӣ баланд шуд, ки «чӣ
мекунӣ?»
К-ин севум ҷониб чӣ андом аст низ?
Гуфт: «Ин аст ишками шери азиз».
Гуфт: «То ишкам набошад шерро,
Гашт афзун дард, кам зан захмҳо».
Хира шуд даллоку бас ҳайрон бимонд,
То ба дер ангушт дар дандон бимонд.
Бар замин зад сўзан аз хашм устод,
Гуфт: «Дар олам касеро ин фитод?
Шери бедуму сару ишкам кӣ дид?
Инчунин шере Худо худ н-офарид».
Устоди сўзанкор аз хашм қаламу сўзани худ ба замин партофт ва гуфт:
– То кунун шери беёлу думу шикам кӣ дидааст?

ДОСТОНИ ШИКОРИ ШЕР ВА
ГУРГУ РЎБОҲ

Шеру гургу рўбаҳе баҳри шикор Рафта буданд аз талаб дар кўҳсор.
Ҳар се муддате дунболи шикор гаштанд. Бо талоши фаровон як гову як бузу як харгўш шикор карданд ва танаи онҳоро ба бешае кашиданд. Дар миёни роҳ шер чунин пиндошт, ки гургу рўбоҳ ба шикорҳо тамаъ кардаанд. Хост мизони вафодории онҳоро биёзмояд.
Ҳамин ки ба ҷойи амне расиданд, шер ба гург гуфт.
Шикорҳоро қисмат кун!
Гург гуфт:
– Гов саҳми шоҳ ва буз саҳми ман ва харгўш ҳам барои рўбоҳ бошад.